door Erwin Brandt

Weg met de vrijwilligersvergoeding

Cement, jus, slagroom of kers op de taart en het cement van de samenleving. De samenleving kan volgens zeggen allang niet meer zonder al die vrijwilligers. Wat als de vergoeding voor die mensen, waar een substantieel aantal moet leven van een armetierig inkomen, wordt vervangen door een basisloon.

In een wereld waar de rijker steeds rijker worden, althans in materieel opzicht, en de financiële wereld het helaas voor het zeggen heeft is (financiële) speelruimte voor de ‘hulpgevende burgers’ een absolute must. De meeste uitkeringen kunnen op de schop en mensen die al lange tijd inactief zijn geweest, kunnen weer geactiveerd worden. Het kan toch niet zo zijn dat er behalve school en kerk geen enkele hulp en toekomst voor mensen is, die bijvoorbeeld langer dan drie jaar werkloos zijn, geen uitkering meer krijgen en door de aanhoudende crisis, leeftijd, een blakende gezondheid en een klein beetje spaargeld nergens ‘recht’ op hebben. Want de maatschappij met nog altijd twee miljoen parttime en fulltime werkzoekenden redeneert nog steeds: eigen schuld, dikke bult.

Wat te denken van al die Zzp'ers , waarvan één op de zes leeft onder de armoedegrens. “Je hoort mij niet klagen hoor, maar je kunt er tegenwoordig nauwelijks meer je beroep van maken”. Het is materieel gezien gewoon een armoeding bestaan aldus verschillende beroepskunstenaars. En zo is er een ellenlange lijst van talrijke doelgroepen, die net als veel vluchtelingen buiten de boot vallen. Wat te denken van al die kinderen die opgroeien zonder cent op zak. “Mijn kinderen (13 en 14) willen ook eens wat leuks doen, maar nog belangrijker ook zij hebben recht op een eerlijke toekomst. De kinderen vragen aan mij: waar moeten we straks heen als we door de bank het huis uit worden gezet. Mijn zoon stelt voor om het schoolkamp uit eigen zak te betalen, maar dat kan niet meer, want dat is op”.

Het is altijd zo geweest, maar hoeft zeker niet zo te blijven. Weg met de mensen die zich verrijken en het vaak nog voor het zeggen hebben ook. Geld is macht, wordt simpel was macht. Weg met al die systemen en opgeworpen denkbeeldige muren. Inwoners die zich inzetten moeten gewoon beloond worden. Met de besparing op tal van uitkeringen wordt het basisloon gefinancierd, stijgt de consumptie, is er minder plaats voor eenzaamheid en meer verbinding, blijft iedereen binnenboord en ziet de toekomst er niet alleen voor de financiële outcast letterlijk en figuurlijk zonnig uit. Het leven is simpel, waarom zo moeilijk doen. Al het werk wordt betaald werk. Nu het omdenken nog.

FOTO: vrijwilligers beheren een groentetuin voor de voedselbank.

Erwin Brandt:

  • Tekstschrijver: webteksten, advertorials, verslaggever, journalist en fotograaf.
  • Administratie: Salarisadviseur, Salarisadministrateur en Administratief medewerker.
  • Sociaal Makelaar en Coördinator Vrijwilligerswerk: diverse vrijwilligersorganisaties.

Erwin Brandt op Linkedin