door Hedzer Kooistra

Leeftijdsdiscriminatie

Leeftijdsdiscrimatie is een onderwerp dat dagelijks voorbij komt op LinkedIn en dat in iedere LinkedIn training weer aan de orde komt. In een eerder blog ging ik in op hoe je moet communiceren met vaardigheden en jaren werkervaring. Maar, misschien is het tijd voor een charme-offensief. Omdenken is niet eens nodig. Om een eerlijk beeld te krijgen van de 55-plusser, moet je even kijken naar de tijdperken waarin zij gewerkt hebben.

Deze blog ontstond toen ik me realiseerde dat ik als vijftiger net zo vaak ziek ben als toen ik dertiger was en onze kinderen (nu jong-volwassenen) nog op school zaten. Onze Jonas is ons nakomertje en ik neem alle griepjes en snotneuzen over die hij meeneemt van de peuterspeelzaal. Het is dus niet de leeftijd van de werknemer die het aantal ziekdagen bepaalt, maar de leeftijd van de thuiswonende kinderen. Overigens zou ik alle 45-plussers willen adviseren om voor een nakomertje te gaan. Het is echt een kadootje.

Starter uit de jaren 70

Ik begin bij de echte ‘oudjes’ onder ons. Dat zijn de echte toppers in dit verhaal. Voor iedere 10 jaar jonger, valt er een argument, ‘waarom je vooral wél een 55-plusser moet aannemen’, af. Iemand die in de jaren 70 is begonnen met werken, is iemand die in de tijd van het werkschuwe tuig toch gewoon is gaan werken. Dat is de tijd waarin men het ‘recht’ op een uitkering cultiveerde. Iemand die toen wel ging werken, moet wel erg gemotiveerd zijn. Ok, het is een beetje gezocht, maar toch.

'Voor jou 10 anderen' in de jaren 80

Mensen die in de jaren 80 de arbeidsmarkt betraden, deden dat in de kwade tijd van de omslag naar een harde management stijl. De arbeidsmarkt ging door een klein dalletje en ‘voor jou waren er 10 anderen’. Het werd in die tijd dus echt wel wat spannender. In de jaren 90 groeide dat uit tot een afrekencultuur. Zelfs bij de ambtenaren speelde dat. Al waren de ambtenaren in die tijd nog een beschermde diersoort, intern waren er voldoende trucjes om met je af te rekenen.

RSI overleefd

In het eerste decennium van het nieuwe millennium, werd ‘afrekenen’ een cultuur dingetje. We gingen ineens veel harder en langer werken. De eerste signalen voor een onhoudbaar pensioenstelsel kwamen in de krant. Het is het decennium waarin werkstress lijkt te zijn uitgevonden. Sommigen van ons kregen zelfs RSI én hebben het overleefd.

Crisis of vooral mismatch

Aan het eind van het eerste decennium van deze eeuw kwam er een keiharde crisis. Ik weet niet of een vergelijking met de jaren dertig van de vorige eeuw nog wel terecht is. Misschien moeten we zelfs iets verder terug in de tijd. In dit blog heb ik de vergelijking met de keiharde omslag tijdens de industriële revolutie gemaakt. Er is niet alleen sprake van een moordende concurrentie onder de werkzoekenden (weer zijn er voor jou weer 10 anderen), er is ook sprake van een idioot grote mismatch op de arbeidsmarkt.

55-plusser heeft alles meegemaakt en de kinderen al het huis uit

Om mijn punt te maken, keer ik de benadering even om. Een 35-plusser heeft al 10 jaar ervaring, maar zit nog midden in de jonge kinderen. Dat kost niet alleen nachtrust, als werkgeer moet je rekening houden met ongepland verlof omdat er een kind ziek is. Iemand van 45 heeft zijn of haar hele carrière in een sfeer met een hard en gejaagd werkethos gewerkt. En heeft intussen kennis en trucs overgebracht op de jongere generatie en kinderen groot gebracht. Die kinderen zijn al aardig onafhankelijk en hebben een eigen sleutel van het huis. Iemand van 55 heeft heeft de kinderen (bijna) het huis uit en heeft alle managementstijlen intussen meegemaakt en er dus mee leren werken.

Kun je die starter überhaupt vasthouden?

Ik vind het prima als een werkgever denkt aan een spreiding in leeftijden onder de werknemers. Bedenk wel dat die jonge kandidaat nog aan kinderen wil beginnen en nog carrière wil maken. En dat laatste is een punt dat je beter niet kunt vergeten. Je investeert in die jonge medewerker, maar de kans op een overstap naar een andere werkgever, is bijzonder groot. Solliciteren bij een andere werkgever is nog altijd de beste manier om een sprong te maken in je carrière. De kans dat iemand van 50 nog 17 jaar bij je blijft werken, is veel groter.

55-plus? Bedenk vooral hoe je laat zien wat je meeneemt. Het is niet alleen kennis en ervaring, het is vooral je vermogen om te switchen tussen managementstijlen van managers.

Meer tips en blogs van Hedzer


Hedzer Kooistra initiatiefnemer van Wekr en de Social Carrousel