door Pieter Penninkhof

Volgens het kabinet is Prinsjesdag 2016 een breekpunt, is de financiële crisis eindelijk voorbij en kan het huidige kabinet in het laatste jaar “cadeautjes” weg geven in de vorm van gemiddeld 1% koopkracht. Het kabinet heeft nog meer goed nieuws, zoals de daling van de werkloosheid naar ongeveer 550.000 mensen. Kortom: het is een economisch feest!

Tja, persoonlijk kreeg ik bij dit alles visioenen van het oude Rome. Daar kreeg de bevolking brood en spelen van de toenmalige machthebber als men wat te vieren had of er problemen waren en het volk rustig gehouden moest worden. Hoe dit allemaal gefinancierd werd destijds? Simpel: de belastingen werden verhoogd. De sigaar uit eigen doos optie dus. Of men trok ten strijde tegen een ander regime en dekte de tekorten met de opbrengsten uit deze oorlog. Ik meen dat Prinsjesdag 2016 de eerste optie aardig benaderd, gelet op het nieuws dat men presenteert na jaren van malaise.

Er wordt alleen maar goed nieuws naast cadeautjes gepresenteerd met als fundering van dit alles 1,7% economische groei. Ik meen dat dit een voorschot is op een toekomstig inkomen met een behoorlijk gammel verhaal als onderpand. Maar het huidige kabinet weet dit gammele verhaal met verve te verdedigen in de Tweede Kamer. Een ding komt duidelijk naar voren tijdens de algemene beschouwingen: volgend jaar weer Tweede Kamer verkiezingen. Ik had eerlijk gezegd al een “echtelijke” ruzie tussen de twee coalitiepartijen verwacht. Schijnbaar hebben ook deze twee door dat het verhaal niet al te sterk is en heeft men daarom besloten elkaar niet aan te vallen. Immers, bij vervroegde verkiezingen kunnen bepaalde oppositie groepen wel eens groot worden.

Een groot en zeer belangrijk punt wat ik heel erg mis en helaas niet besproken werd is de (bijna) structurele werkloosheid in Nederland. Het huidige kabinet rekent dat deze zal “dalen” tot om en nabij 550.000 mensen en meldt meteen ook het heugelijk nieuws dat 45-plussers weer kans maken op een baan. Pardon? Ik was altijd in de veronderstelling dat personeel werd aangenomen op basis van hun (werk)ervaring en vooral opgedane vaardigheden. Nu geeft het huidige kabinet de facto toe dat het verwerven van een baan voor ouderen, een kans is die vergelijkbaar is met het winnen van een loterij. Behoorlijk stuitend deze houding die expliciet laat zien wat menig sollicitant meemaakt, namelijk discriminatie bij het solliciteren op vooral leeftijd

De politiek blijft ook structureel met halve en zachte maatregelen komen. Een voorbeeld is het optreden van minister Asscher bij Pauw waar hij aangesproken werd op zijn nieuwste wetgeving om de arbeidsmarkt te hervormen. Zijn reactie was dat het huidige kabinet wel degelijk maatregelen heeft genomen om bedrijven te dwingen mensen vast in dienst te nemen. Resultaat van deze nieuwe wetgeving? Werkgevers nemen juist mensen minder snel in dienst en ook flexwerkers komen weer minder snel aan het werk. Wederom een gevalletje van “het zag er allemaal zo mooi uit op papier”.

Ook de oppositie heeft geen duidelijk antwoord op dit probleem en het beeld dat bij mij naar voren komt als ik de algemene beschouwing zie, is dat men meer bezig is met de aankomende verkiezingen dan dit probleem resoluut op te lossen. Dit zie ik als een gemiste kans voor de geloofwaardigheid van het parlementaire systeem, aangezien de flanken meer aanhang krijgen. Het hele verhaal is daarom ook naar mijn idee een ouderwets gevalletje wensdenken.

Pieter Penninkhof op LinkedIn