door Erwin Brandt

Werkzoekenden durven door schaamte niet tot het gaatje te gaan.

Aan de ene kant ben ik moe en heb ik niet echt zin meer om te solliciteren. Aan de andere kant steeds radelozer en weet ik het niet meer. Huis verkocht en de woonurgentie zojuist afgewezen. Waar moeten we naartoe en waar moeten we van gaan leven. Na ruim vier jaar eindeloos solliciteren met figuurlijk gezien halsbrekende toeren ben ik terug bij af. Niet gefrustreerd, niet boos en niet moedeloos, maar wat dan wel. Geen idee.

Wat ik wel weet is dat ik mijn gevoel ga volgen en weer terug ga naar de basis. Mijn eigen CV, lay-out en mijn eigen brief, hoe kneuterig dan ook. Voor mij geen elevator pitch, netwerkbijeenkomsten, out of the box, recruiter tips, trajecten rond ‘werkervaring’ en koud bellen meer. Ik ga van nu af aan alleen nog solliciteren op banen, waar ik daadwerkelijk een kansje maak en zelf zie zitten. Ik wil niet meer meedoen aan de ratrace van zelfpromotie, zelfverheerlijking, gebakken lucht en broodje aap verhalen. Just me myself and I. Niet omdat ik het niet wil en eigenlijk ook niet echt kan, maar omdat ik er geen energie meer voor heb.

De zoveelste trainer en coach over omdenken, buiten de paden treden en andere goedbedoelde tips en adviezen sla ik voortaan over. Ik heb het allemaal gedaan en geprobeerd. Het zal gerust soms werken, maar vaak ook niet. Op een gegeven moment ben je er klaar mee. Pas geleden las ik dat een werkcoach schreef: ‘Vele malen heb ik personen uit mijn LinkedIn netwerk aangeboden hen vrijblijvend en kosteloos te helpen. Onder andere door een CV-check, contactleggen met personen en bedrijven uit mijn netwerk en gewoon ijskoud bellen. Met een aantal personen heb ik telefonisch contact. Jammer dat de helft snel afhaakt en er geen gebruik van maakt. Over de redenen tast ik in het duister. Heeft iemand hier een verklaring voor?’. De reactie daarop was dat werkzoekenden door schaamte niet tot het gaatje durven te gaan. Gêne om jezelf helemaal bloot te geven.

Ik weet zeker dat mensen er alles aan doen om betaald werk te vinden. Maar ieder op zijn eigen manier. Niet iedereen wil of kan meedoen aan de moderne sollicitatie tips, adviezen en eisen. Een deel wil net als voorheen en zonder franje een brief met CV sturen. Dat staat los van suggesties als schaamte en je ziel niet durven te verkopen. Deze mensen willen dichtbij zichzelf blijven. Geen poeha, geen gedoe en anders maar niets.

Waarom laten we deze veelal oudere werkzoekenden of moeilijk inzetbare burgers eigenlijk niet gewoon met rust. Blijven we van hun uitkering af en laten we hun leven zelf zinvol invullen met bijvoorbeeld mantelzorg of ander vrijwilligerswerk. Feit is dat er niet genoeg betaald werk is voor iedereen. Het is al erg genoeg dat zij, net als ik, sowieso veel minder inkomsten genereren. Het zou bovendien de gezondheidszorg een pak geld schelen en veel maatschappelijke organisaties enorm helpen. Ik wil net als de andere langdurig werkzoekenden alleen maar een leefbaar inkomen en mij inzetten voor de samenleving. Niet meer eindeloos veel tijd en energie steken in wie ik niet ben en banen die ik niet krijg. Al dat gezwets van mensen, die niet in dezelfde situatie zitten en anders in elkaar steken, over niet tot het gaatje durven gaan, daar word ik pas echt doodmoe van.


Werkzoekend?

Maak een Wekr profiel aan

Erwin Brandt:

  • Tekstschrijver: webteksten, advertorials, verslaggever, journalist en fotograaf.
  • Administratie: Salarisadviseur, Salarisadministrateur en Administratief medewerker.
  • Sociaal Makelaar en Coördinator Vrijwilligerswerk: diverse vrijwilligersorganisaties.

Erwin op LinkedIn

Meer blogs van Erwin