door Hedzer Kooistra

De werkzoekende in een trechter richting het afvoerputje

Ken je dat gevoel? Ineens is het genoeg geweest. Dat punt bereik je meestal als de ergernissen zich opstapelen en de stapel ineens te groot wordt.

De crisis

Ik schets even in grote lijnen en lange halen. In 2008 slaat er een crisis om zich heen, gewoon ergens buiten het veld waar je als burger invloed op kunt uitoefenen. Je hebt niets misdaan, maar wordt er wel in meegezogen. Mensen verliezen hun baan en om erger te voorkomen doet de overheid er alles aan om de banken, die voor een groot deel veroorzaker van de crisis zijn, overeind te houden. Dat kost geld en dat moet de burger betalen. Er worden nog wat pogingen gedaan om het aantal ontslagen in te dammen, maar het kwaad is al geschied. Deze crisis gaat lang duren en de crisis op de arbeidsmarkt is intussen dusdanig dat we het geen crisis meer noemen, maar een nieuwe arbeidsmarkt. En geloof me, dat is ook wat ik riep en nog steeds roep. De wereld is veranderd en daar hoort gewoon een nieuwe arbeidsmarkt bij. So far so good.

Kabinet is zowel links als rechts

De overheid moet niet alleen bezuinigen, maar ook iets doen aan die arbeidsmarkt. En dat is een slechte combinatie, die weer slecht combineert met een andere slechte combinatie. We krijgen een kabinet van PvdA en VVD. Twee tegenpolen die de kiezer liever niet samen zag regeren. Als je die spannende nek-aan-nek race even weer voor de geest haalt, dan zie je kiezers weglopen bij de rechtse partijen en bij de linkse partijen. En waarom? Links wil niet dat de VVD de grootste wordt en rechts wil niet dat PvdA de grootste wordt. De VVD en de PvdA halen beiden een historisch aantal stemmen en begrijpen uit deze uitkomst dat de kiezer wil dat ze samen een kabinet vormen. Dat was nu net niet wat de kiezer wilde. En de kiezer kan niet anders dan zich afvragen hoe deze twee tegenpolen dit ooit hebben kunnen bedenken. Dat is de uitleg voor één van de drie slechte combinaties.

De ingrepen van de overheid

Een overheid die wil bezuinigen en iets aan de arbeidsmarkt wil doen, gecombineerd met een combinatie van twee partijen die nooit tot behoorlijke beleid kunnen komen, levert de burger het grootst denkbare probleem op. In deze blog hou ik het even bij de ingrepen in de arbeidsmarkt. Het kabinet gaat bezuinigen op de mensen die getroffen zijn door de crisis. Daar heb je die andere combinatie. De mensen die hun baan zijn kwijt geraakt, krijgen geen steun zoals de banken dat wel kregen, maar er wordt bezuinigd op de ondersteuning bij het vinden van werk. Sterker nog, de WW wordt ingekort en je komt sneller in de bijstand. De participatiewet wordt uit een hoge hoed getoverd als volgende oplossing. Overigens, toen de wet door de Tweede Kamer was, heb ik Jetta Klijnsma bij wijze van grap gefeliciteerd met het feit dat ze ineens de grootste werkgever van Nederland was. Mijn boodschap bij die felicitatie was, dat als je mensen wil laten werken voor een uitkering, die uitkering in feite een salaris is. Als je iemand een salaris betaalt, moet je ook alle afdrachten doen die andere werkgevers ook doen. Je hebt als werkgever een paar verplichtingen. Een werkgever moet zich ook aan het minimumloon houden, leek mij. Achteraf heb ik spijt. Er zijn dingen waar je geen grapjes over moet maken, gewoon omdat ze te pijnlijk zijn.

De stapel wordt hoger

Maar goed, ik wilde het hebben over die stapel ergernissen. Die druppel die de emmer doet overlopen. We hebben een kabinet dat niets doet om mensen een kans te geven hun eigen boterham te verdienen. Het Rijk drukt mensen eerder uit de WW, biedt tijdens die WW geen ondersteuning meer om aan het werk te komen en omdat de arbeidsmarkt maar niet meer wil worden zoals hij was, rollen de werkzoekenden de bijstand en de participatiewet in. Het Rijk is wel zo slim geweest om de verantwoordelijkheid voor het begeleiden naar werk, ook af te schuiven naar de gemeenten.

De druppel

En wat blijkt nu? Er duikt deze week een enorme lijst met gemeenten op, die geen budget hebben om werkzoekenden te helpen. Is dit een boze droom, of heeft dit kabinet echt een trechter gemaakt om mensen zo snel mogelijk in het afvoerputje van de maatschappij te krijgen? Wat hebben deze werkzoekenden misdaan? Zij hebben het probleem niet veroorzaakt. Sterker nog, ze staan elke dag klaar om de economie er weer bovenop te helpen. Ze willen zó graag. Geef deze mensen een eerlijk loon, en ze geven de economie een enorme duw de goede kant uit. Maar in plaats van steun, horen ze het afvoerputje al rochelen in de kwetsende opmerkingen van Mark Rutte en Hans de Boer. Dit kabinet wordt straks herinnerd als het kabinet dat de werkzoekende liet barsten.

Positief afsluiten

Oh wacht! Ik wil mijn blogs graag positief afsluiten. Weet je wat? Misschien is het wel helemaal niet zo erg. We gaan zelf die nieuwe arbeidsmarkt vorm geven. We negeren het kabinet gewoon en maken er het beste van. We kunnen niet een miljoen mensen afdanken. Er is geen samenleving die dat overleeft. Er zijn ruim 500.000 werkzoekenden en een paar honderdduizend zzp-ers zonder opdrachten. Tel daar de partners en stemgerechtigde familieleden bij op en je komt uit op bijna 3 miljoen mensen die nú een signaal moeten afgeven.

Kom, we gaan er wat aan doen!

Meer blogs

Naar je Wekr profiel