door Hedzer Kooistra

Rouwen is tijdverlies... de pijnlijke waarheid

Een klap in je smoel, een koude douche, een mes in de rug, een Judasstreek, of was het Brutus? In welke vorm het ook komt, het is een harde klap en je airbags doen het even niet. Je raakt je baan kwijt en je weet werkelijk even niet waar je het moet zoeken. Want, wat nu? Je hebt jaren voor die baas gewerkt en je hoefde niet rond te kijken, want je zat gebakken. Je pensioen was al geregeld en je hoefde de baan eigenlijk alleen maar vast te houden om je hypotheek te kunnen betalen. Zo is het natuurlijk niet helemaal, want je had nog plannen om een stap te maken of misschien wel voor jezelf te beginnen. Het enige waar je niet op voorbereid was, was deze plotwending.

Wacht…. deze inleiding is nog wat langer, maar dat leg ik je zo uit….

Je hebt misschien nog wel strijd gevoerd. De vakbond erbij gehaald, of een advocaat. Want, die baas mocht jou helemaal niet op straat zetten. Of je werkgever ging gewoon failliet en je wilde nog kijken of er nog iets uit een social akkoord te halen viel. Je hebt tenslotte rechten. Maar, na die strijd is dat ontslag dan toch daar en nu weet je het even niet meer. Je zit thuis en je bent boos en misschien wel verdrietig als niemand kijkt. Als niemand kijkt ben je ook nog eens radeloos, maar dat mag natuurlijk helemáál niemand zien. Je bent radeloos omdat je strijd hebt gevoerd en het toch niets heeft uitgehaald. Jij bent je baan kwijt en je hebt er niets uit weten te slepen.

Dan begint je volgende strijd. Die strijd met die UWV die jou gaat verplichten om te solliciteren. En ze gaan ook nog eens controleren of je wel solliciteert en of je wel op passende vacatures reageert! Wat denken ze wel? Je solliciteert en je solliciteert goed. Alleen blijken die werkgevers het niet te snappen. En al die jonge recruiters al helemaal niet. Je hebt een staat van dienst om u tegen te zeggen en ze nodigen je niet eens uit voor een gesprek. Verdorie de maanden beginnen zich aaneen te rijgen.

En dan kijk je achterom en ziet dat je met het verkeerde bezig bent geweest. Je hebt gevochten en verloren. Sterker nog, als je goed kijkt zie je dat je wel moest verliezen. Je hebt jarenlang hard gewerkt en niet gemerkt dat de markt om je heen is veranderd. En je ziet nu pas dat het verloop van de tijdlijn van jouw worsteling. Het is net als bij Twitter en Facebook, alle gebeurtenissen worden snel naar onderen gedrukt door de nieuwe gebeurtenissen. En die gebeurtenissen waren helemaal niet om over te jubelen. Althans voor jou, want al die andere mensen leefden vrolijk door.

Dan komt hier de volgende klap in je smoel. Wat had je anders moeten doen? Heel simpel…niet rouwen om iets wat voorbij was. Het was al voorbij toen jij dacht dat je moest strijden voor je recht. Het was allang voorbij toen jij je op zat te winden over die UWV en die werkgever en die veel te jonge recruiter. En het erge is, dat jij die kostbare tijd voorbij hebt laten gaan.

Er zijn een paar dingen die we moeten leren. En er zijn een paar mensen waar we van kunnen leren. Er zijn mensen die net voordat het misgaat bij hun werkgever, over hoppen naar een andere leuke baan. Oh, wat kunnen we die jobhoppers haten! Maar, ze doen iets wat veel anderen niet snappen. Ze gebruiken hun neus. En er zijn die interimmers of zzp’ers, die lijkt het niet te raken. En er zijn die Oost-Europese seizoensarbeiders, die pakken de banen die ze pakken kunnen en kunnen makkelijk switchen van klus naar klus. Switchen zei ik? Ja! Daar zit nu net de truuk. Dit is wat we moeten leren van die anderen, kunnen switchen. Als je die truuk machtig bent, wordt het ineens allemaal een stuk soepeler. Maar zo simpel is het niet.

Het zijn eigenlijk twee dingen die maken dat je kunt switchen. Je moet vertrouwen hebben dat het goed komt. En laten we wel wezen, dat vertrouwen hebben we stiekem niet. Je houdt vast aan het oude omdat je nooit zeker kunt weten dat het weer goed komt. Maar, dat was dus het eerste ding. Het tweede is zelfkennis. Zeer basale zelfkennis wel te verstaan. Je moet weten wat je kunt. Je moet het zo goed weten dat je het heel precies kunt benoemen. Alleen dan kun je overtuigen. Hoe basaal het is, heb ik in eerdere blogs uitgelegd. Het draait om het kunnen opnoemen van je vakinhoudelijke vaardigheden. Kun je lassen, kun je boekhouden, kun je programmeren, kun je….. heb je het gedaan, heb je ervoor geleerd. Kun je met die antwoorden, 80% van de functietaken in de vacature beslaan? Dan kun je gaan solliciteren! Dan kun je switchen omdat je beter ziet waar je nog meer kunt werken en dus al rond kan kijken als er onweer dreigt.

Je had…altijd leuk als iemand dat achteraf zegt… niet moeten vechten en niet moeten rouwen. Je had bezig moeten zijn met je eigen marktwaarde weer eens op een rijtje te zetten. Gewoon kort en krachtig benoemen wat je gedaan hebt en wat je kunt, zodat jij weet waar je morgen voor ingezet kunt worden en dat ook precies aan die nieuwe werkgever of opdrachtgever kunt vertellen. En vergis je niet…..veel van de mensen, wiens cv of LinkedIn profiel ik heb mogen bespreken, zijn er van overtuigd dat ze dat wel weten. Maar, als je doorgraaft in een cv, komen er altijd van die vanzelfsprekende dingetjes naar boven, die je mooi bent vergeten te noemen.

Ik waag me aan nog een garantie. 90% van de mensen stopt met rouwen over de baan die ze verloren hebben, zodra ze een nieuwe baan hebben.

Is dit een pijnlijk stuk geworden? Voor mij wel, want ik schrijf deels over mezelf. Ik heb mezelf op deze manier aangesproken. En ja! Ik heb ook gerouwd, al was het steeds heel kort. Ik ben kostwinner. Ik durfde niet tegen mijn kinderen te zeggen dat ik nog even tijd nodig had om te rouwen. En ook ik vind het moeilijk om precies te benoemen wat mijn hard skills zijn. Was ik maar lasser of boekhouder, dan wist ik het wel.


Ik heb lang getwijfeld of ik dit stuk wel moest schrijven. Het is een positief bedoeld stuk, maar ik denk dat ik toch een paar mensen op hun ziel trap. Aan de andere kant denk ik dat ik het maar een keer moet wagen. Met onze trainingen en met alle oppeppers in de mails die ik beantwoord en mijn eerdere blogs, ben ik misschien wel te lief. Ik kom teveel mensen tegen die bezig zijn met de schuldvraag, terwijl dat echt verloren tijd en verloren energie is.


De economie trekt aan? Maak je bereikbaar voor werkgevers met haast.

Maak een Wekr profiel aan

Mijn blog over ontmoediging

Mijn sollicitatie tips