De vacature was voor mij geschreven
Kort na een reeks klussen voor een regio en gemeenten in Limburg, struikelde ik over een pracht vacature. Een gemeente in Zuid-Limburg zocht een strategisch beleidsmedewerker die ervaring had met toerisme en ruimtelijke ontwikkeling. De ideale kandidaat moest aantoonbare ervaring hebben met de politiek-bestuurlijke processen die daar bij horen en dus ook de communicatietrajecten met bewoners en bedrijven. Op alle punten kon ik beargumenteren dat ik de skills, de ervaring en de opleiding had voor deze mooie functie. Het schrijven van de brief was dan ook een feest. En dan niet een feest dat tot in de late uurtjes doorging, maar een feestje dat kort en leuk was. Dit was een sollicitatie waar ik zeker op gesprek zou komen en waar de klus mij niet meer kon ontglippen.

En toch een afwijzing in de eerste ronde
Wam! Ik vloog er in de papierenronde al uit. Er waren veel kandidaten geweest en de keuze was niet op mij gevallen. Nu heb ik me aangeleerd om niet meer achter een afwijzing aan te bellen. Het is echt zinloos. De persoon die erover gaat is even niet bereikbaar en of je later kunt terugbellen. Als je het kunt opbrengen om drie keer terug te bellen, krijg je een uitleg waarvan je het gevoel hebt dat hij niet over jou gaat, maar over die andere kandidaat. Je wordt voor mijn gevoel echt niet beter van die feedback.
Ik heb deze keer toch gebeld. De kans was verspeeld, maar ik wilde hem toch proberen te pakken. Ik moest weten wat ze over het hoofd gezien hadden om ze te laten zien dat ze me toch gesproken moesten hebben.

Had ik toch een blinde vlek?
Het antwoord was de beste les ooit. Mijn ervaring, skills en opleidingen sloten inderdaad perfect aan. Sterker nog, men was ook zeer geïnteresseerd in mijn netwerk bij bedrijven en de politiek. Ik had dan ook niet voor niets benadrukt dat ik altijd midden tussen de bedrijven en alle politieke kleuren gewerkt had. En toen kwam het... Ik had zoveel neventaken met bedrijfsverenigingen en de politiek, dat ze er aan twijfelden of ik me wel helemaal vrij kon maken voor een baan die zoveel van de medewerker zou eisen. Het tweede punt was de onduidelijkheid over het opstarten van een eigen bedrijf in combinatie met een veeleisende functie. Het was voor de sollicitatiecommissie niet duidelijk of ik wel per direct beschikbaar was.
De chef personeelszaken die ik sprak was heel helder in hoe hij afsloot. Ik zorgde in de eerste ronde al voor twijfel en bij twijfel gaat je cv op de stapel met af te wijzen kandidaten. Ik moest aan mijn vrouw, die bij dit soort sollicitaties altijd enorm veel steun gaf, gaan uitleggen dat ik de fout gemaakt had en niet de sollicitatiecommissie.

Hedzer Kooistra deelt eigen ervaringen in zijn blog

Gekwalificeerde mensen die op het ene moment nog een baan op hun niveau hadden, voelen zich als werkzoekende totaal niet begrepen. Terwijl er veel berichten over moeilijk invulbare vacatures voorbij komen, lijkt het wel of het label 'in between jobs', je kansen op een goed gesprek alleen maar verlagen. Alsof je kwaliteiten na een paar maanden niet voor een baas werken, ineens weg zijn.

Ik link graag met werkzoekenden

Hedzer op LinkedIn