door iemand die anoniem wil blijven

De meeste van ons zijn al op vakantie geweest. Voor diegene die terugkomen van vakantie kunnen spannende tijden aanbreken. Had je voor je op vakantie ging al een baan gevonden, dan begint binnenkort de eerste werkdag of je keert weer terug naar het vertrouwde plekje. Voor anderen is het nog eventjes wachten, of je hebt een afrondend gesprek gehad of je weet dat je op een bepaalde datum weer aan de slag kan gaan.

Helaas zijn er ook nog mensen die, noodgedwongen, nog steeds aan de zijlijn staan, en met het gevoerde bezuiningsbeleid is het nog maar de vraag of er voor deze mensen nog een werkplek is. En waarom? Welnu, dit zijn mensen met een “rugzakje”. “ja maar”, ik hoor je al denken, “iedereen heeft een rugzakje, dus waarom zou die van anderen dan zwaarder/anders zijn dan die van mij?” Op zich een heel logische gedachte; alleen de inhoud van die “rugzakjes” bestaat voor een gedeelte uit bagage die – tegen wil en dank – in de tassen zijn gestopt. Zij hebben er niet voor “gekozen”, nee het is hen overkomen.

Ik heb over “bagage” in de vorm van een chronische ziekte. Hierbij is het niet zo dat je een keuze hebt uit de “menukaart.” De “keuze” is voor hen gemaakt en voilà, extra bagage waar je niet om gevraagd óf op gerekend hebt. Het “verwijderen” van deze extra bagage door je rugzakje extra heet te wassen behoort niet tot de opties. Evenmin het aanschaffen van een ander rugzakje.

“Ohh” ik hoor je het al denken “daar zijn maatregelen voor getroffen.” Ja, daar zijn maatregelen voor getroffen. Alleen het bedrijfsleven kijkt naar de toekomst. (Zou de overheid ook eens moeten doen, en niet alleen denken aan “korte termijn oplossingen.”)

De overheid is met betrekking tot het “creëren” van de werkgelegenheid te ver doorgeschoten. De werkgevers zoeken het liefste personeel “zonder extra gebruiksaanwijzing.” Dan heb je minder kans op extra kosten mocht de medewerker ziek worden. Bovendien hoeven “gezonde” werknemers minder vaak , of nog beter helemaal niet te verzuimen vanwege ziekenhuis / doktersbezoeken. En weet je, ik kan de werkgevers geeneens kwalijk nemen dat zij zo denken. Alleen op deze wijze (aangewakkerd door “Den Haag”) worden veel mensen totaal over het hoofd gezien. En waarom.. tja vanwege de – niet gevraagde - extra bagage.”

En dat vind ik werkelijk een gemiste kans. Hoeveel potentieel blijft er onbenut? Ik weet het zeker; veel te veel! En dat is een gemiste kans!


Werkzoekend?

Maak een Wekr profiel aan