door Hedzer Kooistra

.

Kan Pieter Duisenberg de verlosser voor de werkzoekenden worden?

Het is nu wel duidelijk. Ik heb kritiek op dit kabinet en op de politiek in het algemeen. Er is een groep van ruim een miljoen mensen die graag aan het werk wil, maar daar de mogelijkheden niet meer voor ziet. Deze groep is te lang genegeerd door de politiek.

In het Financieel Dagblad staat een artikel van Ulko Jonker, over de logica die Pieter Duisenberg ingebracht heeft bij het beoordelen van begrotingen. Deze logica zoek ik bij de VVD en dit is onder andere de reden waarom ik VVD stemde. En het is ook de logica die ik nu mis bij de VVD en de rest van de politiek als het om werkgelegenheid gaat.

De methode Duisenberg

Ik citeer even een stukje uit het artikel, waar de Jonker Duisenberg laat spreken: 'Ik was in het bedrijfsleven heel wat anders gewend. Ik miste de gestructureerde benadering: wat wil je bereiken, wat investeer je, hoeveel gaat dat opleveren? Ook in de politiek wil je immers bepaalde doelen bereiken. Er zijn heel veel parallellen tussen de politiek en bedrijfsmatige processen'. Als de Tweede Kamer deze logische vragen bij het thema werkgelegenheid zou stellen, zou zij zich toch moeten schamen over het bedroevende effect dat het werkgelegenheidsbeleid tot nu toe gehad heeft voor de werkzoekenden. De gestructureerde aanpak waar Duisenberg nu naam mee maakt, is volgens hemzelf geen hogere sterrenkunde. En dat is het volgens mij ook niet. Dit is logica. Gewoon het Hollandse boerenverstand.

Werk, werk, werk

Als het doel “Werk, werk, werk” is, dan kun je naar een iets dalende werkloosheid kijken en jezelf vervolgens op de borst kloppen. Kijk je naar het gebrek aan uitzicht voor een groep mensen die graag aan de slag wil, dan realiseer je je al snel dat het geroffel op een holle borst weliswaar harder klinkt, maar verder niets biedt.

Abstracte doelen gaan niet over mensen

Maar goed, over die doelen moeten we het nu even hebben. Moet het doel een daling van de werkloosheid zijn of het bieden van kansen voor individuen die graag willen werken. Is het doel een abstracte procentuele daling? Of moet het doel over de mensen gaan? Je weet wel die burgers. Zonder te willen vervallen in een “Joe the plummer” redenering, wil ik er toch voor pleiten om te blijven kijken naar de mens, de getroffen gezinnen en de geknakte ambities. “Werk, werk, werk” moet gaan over mensen die willen werken en niet over een abstracte procentuele daling.

Van hap-snap naar logica

Kan de logica van Pieter Duisenberg ook werken voor het formuleren van kansen voor werkzoekenden? Kunnen we de partijen die straks meedoen aan de Tweede Kamer verkiezingen zover krijgen dat ze gaan kijken of het beleid en de middelen ook werkelijk oplossingen bieden voor mensen die een bijdrage willen leveren aan de economie? Kunnen we de doelen formuleren vanuit de mensen die hun eigen boterham willen verdienen en dan kijken naar de doelmatigheid van het beleid? Kan de methode Duisenberg helpen om te voorkomen dat een kabinet met wat hap-snap beleid de problemen alleen maar verergert en zo onbedoeld een rem zet op de ambities van haar burgers?

Die denkomslag bij politiek in den Haag, dat is waar ik voor ga. Hoe oneerlijk abstract beleid voor het individu is, blijkt nu vooral uit hoe idioot veel mensen in hun ambitie geremd worden en niet meer mee mogen doen op het niveau dat ze op eigen kracht bereikt hadden. De Tweede Kamer verkiezingen in maart 2017, daar moet nu eindelijk echte democratie gaan werken.

Hedzer Kooistra

.

Wil je onze campagne volgen? Mail dan naar werkenzekerheid2017@Wekr.nl

.

Een linkverzoek stuur je via deze button.