door Pieter Penninkhof

Het zijn weer verkiezingstijden en dat is altijd een hoop leesvoer voor mij als oud lokaal campagneleider. Wat willen alle partijen en hoe denkt men dit voor elkaar te krijgen is altijd weer de vraag. Immers, politiek is altijd je handen vuil maken en deals sluiten met de andere belangengroepen en/of partijen en op deze wijze belangen uitwisselen. Uiteraard kan men zich opstellen zoals de PVV dat doet met een a 4‐vier velletje met daarop een aantal punten. Dat komt aardig overeen met het aannemen van een Calimiro positie, met een gegarandeerde uitslag komen dat men niet mee gaat doen omdat de wensen gewoonweg niet realistisch zijn.

Op dit moment zijn alle partijen weer volop bezig en komt het allemaal over als een ouderwetse “cliffhanger” met als onderschrift: komt eraan! Hoewel ik op dit moment nog geen echt zicht heb op wat men nu wenst is mijn vraag of alle partijen, en dan ook echt alle partijen, zich bewust zijn van het feit dat de arbeidsmarkt definitief veranderd is na de economische crisis van 07/08. Ik denk namelijk niet en meen dat de partijen het probleem van de arbeidsmarkt op ouderwetse manieren probeert op te lossen. Wat er allemaal is verander op de arbeidsmarkt? Puntsgewijs komt het hierop: Eerste feit is dat de vakbonden volledig zijn uitgespeeld in vergelijking met vroeger en tegenwoordig een marginale rol hebben en dus niet meer serieus te nemen zijn als gesprekspartner. Boude uitspraak van mij? Denk maar aan de jaren 80 en waarbij deze grote groepen arbeiders op de been konden brengen en waar Wim Kok nog ouderwets tekeer ging tegen het kapitaal. Mijn vraag is: wat is hier van over? Niets als u het mij vraagt. Zelfs vakbond de Unie heeft een tijd geleden het stakingsmiddel als “overbodig” verklaard en gaat liever de dialoog aan met de werkgevers. Tweede feit is dat het bedrijfsleven ook niet meer het machtsblok is in vergelijking met vroeger. Massaal word men bedreigd door wat door het leven gaat als “disruptieve vernieuwing” en staan alle businessmodellen letterlijk en figuurlijk op de tocht. De tijden dat men met een bepaald product/dienst jaren achter elkaar de markt kon leiden en verzekerd was van een inkomstenmodel is definitief voorbij. Ik kan legio voorbeelden aanhalen maar verkort komt het tegenwoordig neer op: vroeger kocht men vrije kasstromen als een concurrent werd overgenomen, tegenwoordig zijn het vernieuwde ideeën/businessmodellen zoals een abonnement op scheermesjes. Niet voor niets worden er door ontelbare businessuniversiteiten de ene na de andere cursus en/of studie aangeboden om deze snel veranderende markten de baas te blijven. Een derde punt is het feit dat een baan voor het leven niet meer bestaat maar tegenwoordig losse contracten aan elkaar zijn en men ook wisselt van werknemer naar zelfstandige en weer terug. Dit laatste punt is zelfs bij de politiek opgevallen en heeft de politiek door dat de belastinginkomsten en sociale lasten afnemen. Immers, het word opgebracht door alle werknemers en deze voorzieningen komen steeds meer “in gevaar” (lees: men moet uit algemene middelen bijleggen). Vandaar de aanval op de ZZP,er door vooral linkse partijen uitgevoerd zoals er op hameren dat men weer “recht” op een vast contract moet hebben. Ik zie dit als een paardenmiddel om deze vermeende uitholling van voorzieningen een halt toe te roepen. Een laatste punt is het feit dat er op dit moment een grote mismatch is op de arbeidsmarkt. De werkgevers zoeken vooral technisch geschoold personeel en het aanbod hiervan is totaal niet toereikend. Dit heeft vooral te maken met de voortschrijdende automatisering van werkzaamheden. Maar ook het aantal mensen dat een opleiding heeft in deze richting blijft ontoereikend. Tot op heden blijven het aantal inschrijvingen voor studies psychologie en communicatie hoger dan de technische studies. Wanneer de politiek dit niet adequaat aanpakt voorspel ik een groot drama op de arbeidsmarkt binnen 5 jaar. Zoals ik reeds aangaf kijk ik uit naar deze plannen en ben erg benieuwd hoe serieus de problemen met de arbeidsmarkt worden aangepakt. Mede gelet op het verleden en de halve maatregelen die toen genomen zijn ben ik bang dat alle plannen neer komen op de oude uitspraak: Oude wijn in nieuwe zakken.

Pieter Penninkhof is blogger

Pieter op Linkedin