door Erwin Brandt

Wonende in Nederland en levend als twee maal modaal forens beleefde ik mijn dorp compleet anders dan als inwoner, die tegenwoordig moet zien te overleven rond de armoedegrens. Met de huidige lokale en landelijke regelgeving worden openstaande deuren voorgoed gesloten.

Een prachtig dorp, maar niet voor iedereen.

Als bovenmodaal zag ik prachtige faciliteiten. Zwem- en sportparadijs De Waterkanten, theater Floralis, mooie woonlocaties, bermbollen, vrijwilligerskracht, een buurtregisseur, buurtsportcoaches, buurtwerkers en kwetsbare mensen waar Welzijnskompas direct op af gaat. Als ‘armoedzaaier’ zie ik dezelfde Waterkanten, waar ik direct achter woon, alleen van de buitenkant. Fiets ik langs het theater, waar ik niet naar binnen kan. Zie ik een enorm budget besteed worden aan bermbollen, waar alleen het Keukenhof de vruchten van plukt en verrijzen er prachtige appartementen en woonwijken, maar niet voor mij.

Dichte deuren.

Een nieuwe tweedehandse fiets van de kerk, terwijl wij nooit naar een kerk gaan. Kwijtschelding van collegegeld en ouderbijdragen, zodat mijn kinderen naar school kunnen gaan. Cadeautjes van de Basisschool met Sinterklaas en regelmatig bonnen van vrijwilligersorganisaties. En de gemeente? Geen bijzondere bijstand, geen woonkostentoeslag, geen kwijtschelding van de gemeentelijke lasten en een woningcorporatie, die weigert om een woonurgentie te geven. Voor inwoners, die een inkomen genereren wat ook maar iets boven de regeltjes uitkomt of afwijkt, is er helemaal niets. Deze ‘net over het randje inwoners’ vallen dus letterlijk en figuurlijk overal buiten de boot.

Wat nu.

Ons huis is noodgedwongen verkocht, omdat wij de hypotheek niet meer kunnen opbrengen. Paradoxaal genoeg rest ons alleen een nog duurdere particuliere huurmarkt, maar daar is in onze streek of woonplaats bijna geen woning te vinden. We worden dus weggejaagd en binnenkort weggevaagd of we moeten gaan kamperen op het gemeentehuis.

Advies.

Het leven is duur, juist net voor die groep die buiten alle voorzieningen vallen. Wanneer gaan gemeenten en de landelijke politiek eindelijk eens deze doelgroep bijstaan. In menselijk en direct beleid investeren in plaats van in de 'hardware'. Geen één mens mag volgens de grondwet, zomaar aan de zijlijn worden geparkeerd. Blijven gemeenten en overheid om de hete soep heen draaien of gaan ze concreet iets betekenen voor deze ‘net over het randje inwoners’. Deze inwoners hebben liever, net als ik, een cultuurpas, sportpas, vangnet en een betaalbare woning in plaats van bijvoorbeeld bermbollen. Of zijn deze eetbaar?.


Erwin Brandt:

  • Tekstschrijver: webteksten, advertorials, verslaggever, journalist en fotograaf.
  • Administratie: Salarisadviseur, Salarisadministrateur en Administratief medewerker.
  • Sociaal Makelaar en Coördinator Vrijwilligerswerk: diverse vrijwilligersorganisaties.

Erwin op LinkedIn

Meer blogs van Erwin