door Hedzer Kooistra

Ik probeerde tussen Kerst en Oud- en Nieuw een balans van 2016 op te maken. Geloof me, ik ben me rot geschrokken. Ik kan geen balans vinden! Ik keek in een caleidoscoop met scherven van boosheid, blijheid, twijfel, trots, verbazing en vermoeidheid. Misschien moet ik deze disbalans maar niet langer voor me houden en gewoon met jullie delen.

Boosheid

Ik ben al 8 jaar boos over een overheid die alle besparingen bij de burger ophaalt en niet verder komt dan de werklozen de schuld te geven van hun werkloosheid. Er bekruipen mij gevoelens van wanhoop als je ziet wat Erwin Brandt overkomt. Stel je eens voor dat je je huis moet verkopen en je dat aan je kinderen moet vertellen. En Erwin is niet de enige. Ik voel grote boosheid als ik terugdenk aan het interview met minister Asscher. Ik vroeg wat hij wil doen voor al die mensen die na een periode met een uitkering, een baan accepteren waar ze veel minder verdienen. Mensen die dus nooit meer uit die financiële nood komen. Kwaad was ik, toen hij zei dat je ziet dat het met de meesten weer goed komt. Een minister die het lef heeft om zo te liegen voor de camera. Hij kent de cijfers beter dan iedereen en weet ook dat hij staat te liegen voor de camera. En hij doet het zonder te blozen. Ik voel heel veel boosheid over het ontbreken van de werkzoekende in de verkiezingsprogramma’s van de politieke partijen. Boosheid over de drie Christelijke partijen die zich weinig christelijk opstellen ten opzichte van werkzoekenden. De SGP en CDA zien meer heil in het opjagen van een paar fraudeurs dan in het helpen van een miljoen werkzoekenden. Boosheid over een Partij van de Arbeid die in een wet regelt dat mensen ingezet kunnen worden voor werk waar ze geen loon voor krijgen. De werkgever hoeft geen afdrachten te doen en heeft geen verantwoordelijkheid voor deze “werknemer”. Terwijl andere werkgevers die verplichtingen wel kennen. Wat is er sociaal aan onbetaalde arbeid? Over wie gaat het woord arbeid in jullie naam dan eigenlijk? De VVD durft in doorzichtige manipulatieve zinnen te suggereren dat ze het beste voor hebben met die werkzoekenden. Ik ben ziedend over al deze onrechtvaardigheid.

Blijheid en trots

Ik ben blij omdat mijn werk bij Kerk in Nood gewoon lekker loopt. We hebben in 2016 mooie besparingen doorgevoerd en hebben echt tot in diep in die ellende in Syrië en Irak nog mensen kunnen helpen. Ik ben vanuit Wekr ook blij over een aardige groep werkzoekenden die in de benen komen en zien dat het echt vanuit de groep zelf moet komen. Ik ben ook blij over mensen zoals Marcel Karst en Aart Marchal die brieven sturen aan de politiek. En ik ben blij met Erwin Brandt, die staand voor de kerstboom in de Tweede Kamer, een oproep doet aan de politiek. Ik ben ontzettend blij met Rob Mes. Ik ben uiteraard ook blij dat Wekr.nl staat. We hebben dat opinieplatform kunnen bouwen en we hebben een zoekmachine die werkt zoals een werkgever zoekt. Ik ben dan ook heel blij met alle aanmoedigingen en alle dankjewels die we krijgen. Ik ben natuurlijk ook blij met het succesvol afronden van ons project voor de Provincie Limburg. 109 mensen uit het project vonden een tijdelijke baan en dat was 9 meer dan afgesproken met de Provincie. En ben ik dus gewoon blij met mijn collega Jaap die het project heeft ingevuld. Ik ben ook heel blij met de coördinatoren van de Social Carrousel. We hebben een wild idee zijn uitgroeien in een Social Carrousel die blijft draaien terwijl er maandelijks mensen uitgaan en er nieuwe binnenkomen. Ik ben ook blij met iedere deelnemer die in 2016 vertelde dat ie werk had gevonden. En ik ben heel blij over een interview met Sadet Karabulut van de SP, die heel helder uitlegt waarom een tegenprestatie voor een uitkering nooit positief kan zijn.

Verbazing

Verbazing? Ja grote verbazing omdat Wekr, zoals Marcel Karst aangaf, de enige is die de werkzoekenden een oppepper wil meegeven voor 2017. Met Wekr vonden we trainers, werkzoekenden en zelfs een directeur van de ABU, die de werkzoekenden een hart onder de riem wilden steken. Maar tot onze stomme verbazing is er geen politicus die inging op ons verzoek. En tot mijn nog grotere verbazing komt mijn nieuwjaarsboodschap wel in de digitale nieuwsbrief van UWV, maar komt er in diezelfde nieuwsbrief niets wat er ook maar op lijkt, van de voorzitter Bruno Bruins, de directeur Tof Thissen of de minister. Ik heb het uiteraard nog even gegoogeld, maar vond niets! Ik heb dit ook te lang voor me gehouden. Gewoon omdat ik geen heilige huisjes wil omgooien.

Twijfel

Als ik terugkijk op 2016 kan ik ook in paniek raken. Die bezuinigingen van dit kabinet lijken allemaal uit mijn portemonnee te komen. De twijfel slaat me om het hart als ik me afvraag of ik het zelf wel financieel ga trekken in 2017. Ik twijfel allereerst aan mezelf, omdat je met een middeninkomen toch gewoon rond moet kunnen komen. Die twijfel wordt overigens regelmatig weggenomen door de berichten over een armoedegrens die langzaam omhoog kruipt.

Daarnaast voel ik absolute vertwijfeling als ik kijk naar de aanmoedigingen op onze blogs en vervolgens mensen zie terugschrikken als ik ze vraag om actie te ondernemen. Twijfel die ontstaat als je hoort dat ze zichzelf niet willen beschadigen. Loop ik mezelf dan niet teveel te beschadigen? Steek ik mijn nek niet teveel uit? Doe ik er wel goed aan? Als er zoveel mensen zijn die kortere of langere tijd geen werk hebben gehad, of nog geen werk hebben, waarom komt zo'n klein percentage in beweging? Is het gewone eerlijke lethargie? Zijn de mensen murw geslagen of gewoon doodsbang? Of vinden ze het dan toch wel prima zo? Of nog erger…..is er geen probleem en is het alleen mijn idéfix? Is er wel een probleem als de probleemeigenaren niet durven? Of is het probleem dan juist dubbel zo groot? Of klopt het rechtvaardigheidsgevoel dat mijn ouders me aangeleerd hebben niet? Mijn ouders bleven tenslotte vasthouden aan normen en waarden in de tijd van de hippies.

Vermoeidheid

En dan is er nog die vermoeidheid. Vooral op die momenten dat je het gevoel hebt dat je niet Don Quijote bent, maar een van zijn windmolens die in de lucht staat te maaien zonder iets te raken. Vermoeidheid omdat je alweer een heel jaar, dag in dag uit, bezig bent en je de mensen waar je het voor doet, zelf veel te weinig in de benen ziet komen. Dat is overigens ook die vermoeidheid waarin je een blog schrijft waarin je zegt je de volgende die je een compliment maakt, gaat bijten.

De vertwijfeling blijft

Doe ik het wel goed? Moet ik wel doorgaan? Hou ik het wel vol? Gaat er überhaupt iets veranderen? Moeten we dit echt met een klein groepje blijven trekken? Trekken die miljoen werkzoekenden die onvermijdelijk bij de granieten laag gaan horen, straks niet de hele Nederlandse economie kopje onder? Of ben ik knettergek? Ja, ik ben knettergek en ik ben er ook nog een soort van trots op. Maar, jij bent ook knettergek als je denkt dat anderen jouw probleem gaan oplossen. Als je denkt dat Asscher, Rutte, Bruins, Klijnsma, Thissen of Kooistra het voor je gaat doen.


Hedzer Kooistra op LinkedIn


Werkzoekend?

Maak een Wekr profiel aan