door Karen van den Andel

Naar aanleiding van een stukje scherp commentaar dat ik laatst op een persoonlijke post van mij kreeg, zal ik een tipje van mijn sluier voor jullie oplichten. Ik zal dan ook mijn genoemde "houding" ten opzichte van werkgevers / recruiters / tussenpartijen etc (hier "jij" genoemd) eens bespreken. Ongenuanceerd, zoals ik er echt in sta. Ik krijg inderdaad vaak te horen dat ik een specifieke uitstraling heb en er niet voor terugschrik dit te tonen.

Dit heeft meerdere oorzaken.

Ten eerste: geen makkelijk leven. Nu zou je denken, wat heeft dat nou met werken en werkzoeken te maken? Nou, alles, dus. Niet veel mensen zullen het toegeven. Ik wel, ben me er van bewust. Dit sterkt mij als mens, zet mij stevig op deze aardkloot en zorgt ervoor dat ik de "uitdagingen" (lees: gezeik) die ik als uitkeringsgerechtigde dagelijks voor mijn kiezen krijg beter aankan. Een uitkeringsinstantie ziet mij als geduchte gesprekspartner en niet als push-over en schuw meisje. Die tijd is ruim voorbij en gaat ook nooit meer terugkomen. Je mag mij arrogant vinden, maar het feit dat jij dat vindt, maakt jou in mijn ogen juist arrogant.
De beschreven houding kan ik ook meenemen in de plannen die ik (ondanks enorme tegenwerking) heb om een stichting t.b.v. werkzoekenden die minder weerbaar zijn op te richten. Nu al nemen een hoop partijen met wie ik oriënterend spreek mij serieus en zijn enthousiast, ondanks dat de zogenoemde spade nog steeds niet de grond in is gegaan.

Reden twee: ik draai al in het arbeidsproces mee vanaf mijn 15e, daarvoor draaide ik al in het bedrijf van mijn vader mee. Beloning toen: 10% extra zakgeld en een ijsje (of een stuk Hema-worst). Ik ken de markt. Ik ken de werkgevers / uitzendbureau's. Ik weet hoe ik werd behandeld en spiegel dat aan hoe mensen nu worden behandeld. En dat strookt niet. Nu kun je zeggen: de tijd is veranderd, het is harder geworden. Ik zeg: bullshit. Onzin. Lam excuus voor een situatie waarover iedereen bang is om verandering te realiseren en beter maar zijn bek moet houden als ze het anders willen. Een werkzoekende kan dat niet realiseren, dat moet de werkgever doen. En het gebeurt niet. Dat is ronduit laf en dan ook zeker niet iets waarbij ik me neer hoef te leggen. Ik laat nog steeds een zwakkere niet midden op straat liggen, dier of mens, die til ik uit de gevarenzone. Kleine moeite, fijn gevoel.
Hoe denk je dat ik deze - enorme - groep met grote liefde draaiende houd, beide werkgevers en leden in het gareel weet te houden en zorg dat iedereen weer fatsoenlijk met elkaar in gesprek gaat? Omdat daar de grootste behoefte aan is, ook bij veel werkgevers. Die durven zich alleen niet meer zo op te stellen (willen geen gezichtsverlies in de "echte" wereld) en daarbij ondersteunt dit platform. Ik gedraag me niet als despootje omdat ik toevallig de zaken moet leiden. Groot verschil tussen mij en een gemiddelde werkgever / recruiter.

Reden drie: ik ben zelf ondernemer geweest.10 jaar lang. Gestart in een tijd waarin hetgeen dat ik beroepsmatig deed specifiek onder een mannencultuur viel. Voor het respect en de erkenning van mijn beroepsgenoten, klanten en concurrenten heb ik moeten knokken, maar het wel gekregen.
Dit heb ik meegenomen naar het (mede) verwerken van het eerste punt en ik ben er sterker uitgekomen. Gelukkig maar.

Wat wil je als werkgever, een mak schaap op de loonlijst, iemand die je tot zelfmoord kunt terroriseren, kleineren en minderwaardig kunt houden? Dan moet je mij gewoon niet bellen. Als je mij dan toch belt, waarom ben je dan zo verbaasd en beledigd? Dit had je van te voren echt kunnen weten.
Wil je iemand die ook jou alert kan houden, een zuivere en gelijkwaardige relatie tussen jou, je klanten en je werknemers? Dan pas bel je mij. Anders houd jij de nare nasmaak aan onze ontmoeting over, niet ik. En ik ben ook niet gehouden om mij schuldig te voelen, daarvoor heb ik al te veel moeite gedaan om terug te stromen in het arbeidssegment. Maar JIJ maakt het persoonlijk. Dan moet je ook niet schrikken als ik jou mede-verantwoordelijk ga houden. IK houd de werkloosheid niet in stand, die positie "geniet" ik niet en vele, vele anderen met mij. Wij zijn de speelballen, niets meer, niets minder. Jij bent de grootste speler in de situatie die nu is ontstaan. Je mag blij zijn dat ik je niet met naam en toenaam op social media te kakken zet, al zie ik daar vaak wel echt reden toe.

En dan wordt tegen mij als werkzoekende gezegd dat mijn houding slecht is. Dan wil ik en hoef ik met jou niet meer te praten en dat recht heb ik. Jij bepaalt voor mij niet wie ik mag zijn, wat ik aan kwaliteit, kennis, kunnen en ervaring meeneem. Jij hebt als werkgever / recruiter niet voor / over mij te beslissen. Jij vindt zelf dat jij de superieure partij bent en dan ik maar moet buigen. Ik deel jouw mening niet, want in mijn ogen ben jij geen goede tweede partij. Niet voor mij, niet voor jouw werknemers én op de langere termijn niet voor je klanten dan wel cliënten. Aan het einde van de dag telt de waarde van jouw kleding, huis, auto, bankrekening en baan niet, jij neemt die zaken niet fysiek mee als je onder de douche stapt of naar je graf gedragen wordt.

Een werkzoekende is ook nog steeds mens, met gevoelens, angsten, noden en andere verplichtingen (ja, wij moeten ook huur/ hypotheek, verzekeringen etc betalen). Zij halen hun zuurstof uit dezelfde atmosfeer als jij, hebben ook hun behoefte aan erkenning en respect. Zelf vergeet jij iets heel essentiëels en belangrijks:

Jij kan ook alles kwijtraken, in één klap en dan ben je economisch gezien net zoveel waard als ik op dit moment. Dus hoop ik dat je dan, net als ik, je trots en eigenwaarde nog wel weet te behouden. Want ik mag het van jou nu niet, want ik ben werkzoekende.

Het feit dat die mevrouw in het donderdag door mij beschreven incident zichzelf de vrijheid toeëigende -ongevraagd en onnodig - een foto van mij te maken en deze voor haar klanten te willen gaan gebruiken tornt - simpelweg - aan het portretrecht. Niet alleen heb ik MOGEN eisen dat zij de foto verwijderde, dit had zij op alle fronten verloren als ik dit hoog op had willen spelen.

Dat gat in mijn cv is een discussie die mij de keel uit begint te hangen. In eerste instantie wilde men mij niet omdat ik oud ondernemer was. Vraag me niet hier een uitleg voor te geven, dan moet je de haters bellen. Niet mij. Punt. Nu is het 6 (!) jaar geworden, met daarbinnen drie tijdelijke functies. Leeg gat? Nee.

Daarbij zitten bijna 1 miljoen mensen zonder werk, waarvan ruim 12.000 in deze groep aangesloten. Het percentage werkgevers / recruiters etc in deze groep is mogelijk 1 op 1500. Dus. Zijn deze 12.000 leden allemaal en voor de volle 100% ter verantwoording te roepen over hun werksituatie van zeg, sinds 2008? Nee. Doe je het wel en krijg je per ongeluk een soort Karen van den Andel voor je neus, houd dan op met zeuren over dat gat en kijk of jullie NU bij elkaar passen. Je zult als werkgever staan te kijken van wat een gemiddelde werkzoekende voor jouw bedrijf zou kunnen betekenen. Nogmaals, wil je een schaap of wil je iemand die zich ook echt voor je bedrijf inzet? Op welk niveau dan ook? Denk daar eens over na, voordat je gaat liggen emmeren.

Jij hebt de huidige angstcultuur mede ontwikkeld en wil hem ten koste van alles in stand houden. Ik weiger het pertinent hier nog aan mee te doen.

Ja, nogmaals, ik ben werkzoekende. Maar ik ben nog steeds een mens, met eigenwaarde, zelfbeschikking, intelligentie en rechten. Deze zaken hoef en zal ik niet thuis (te) laten als ik in gesprek ga voor een baan, al lijken de rechten van een werkzoekende inmiddels wel een ondergeschoven kindje te zijn geworden dan wel een smerig woord voor werkgevers, overheid en werkenden.

De "houding" van mij die jij zo ter discussie stelt, is mede door jou gezaaid. Of je het nu leuk vindt of niet.

Karen van den Andel

Karen zet op dit moment Stichting Werk Gezocht op. Werk Gezocht is de naam van de Facebookgroep die ze startte. Een groep met ruim 12.000 leden. Dat zijn werkzoekenden en werkgevers. Werkgevers kunnen zich in deze groep presenteren met vacatures.

Karen op LinkedIn

Werk Gezocht! op Facebook