door Dimitri Heesbeen

Ik was 6, hooguit 7

Hoe de ervaringen uit zijn vroege jeugd Dimitri's passie voor organisaties vormde.

Sommige dingen die je meemaakt in je leven, zorgen voor een kras op je plaat. Hoe meer indruk zo’n ervaring maakt, hoe dieper de kras. Hoe vroeger in het leven, hoe fundamenteler de kras. Na verloop van tijd gaat je eigen plaat zo ‘heel karakteristiek’ kraken. Je krijgt als het ware een authentieke vibratie. Heel lang vond ik die krassen niet mooi, niet zuiver. Nu weet ik dat het juist die krassen zijn die me maken tot de mens die ik ben.

Ook verklaart het in mijn geval waarom ik doe wat ik doe... En hoe ik dat doe. Ik voel dat het nu, net voor het begin van mijn 42e levensjaar, tijd is om dat eindelijk eens met de wereld te delen. Al was het maar om zelf beter te begrijpen hoe het allemaal zo(ver) gekomen is. Ik was 6, hooguit 7. Een gevoelig kind, met plezier in het leven. Thuis was het niet altijd even fijn. Papa had het niet makkelijk op z’n werk. Veel last van stress, zorgen, vaak vermoeid. Ik maakte me grote zorgen. Tijdens het avondeten vertelde hij regelmatig met angst in zijn stem wat voor nare dingen hij meemaakte op z’n werk. Dan kon hij z’n boosheid toelaten, vaak volgde daarna dan groot verdriet. Dat voelde niet oké voor mij... Ik zag de schrik op zijn gezicht en snapte toen al dat ik maar heel rustig en voorzichtig moest zijn. Wel speelde ik na het eten dicht bij hem onder de tafel en hoorde zo de gesprekken tussen mijn vader en moeder. Ik deed extra lief tegen papa, want ik wilde dat hij blij was en dat het beter met hem ging.

Papa helpen, dat was mijn taak. Dus maakte ik grapjes, deed klusjes voor hem en straalde ik zoveel ik kon. Gelukkig had ik toen al veel te geven. Daarin ben ik ver gegaan. Op een dag in de herfstvakantie ben ik met papa mee gegaan naar z’n werk. Dat was eigenlijk altijd heel leuk. Iedereen was aardig voor mij, ik mocht tekenen en kreeg een rondleiding door de fabriek. Van iedereen een vriendelijk woord en een aai over mijn bol. Dat maakte me wel in de war, want... Het was hier toch gezellig en fijn! Iedereen was vriendelijk. Waarom was papa dan toch vaak zo verdrietig en boos? Na een dag voorbeeldig bij papa in de buurt zijn, vroeg ik hem of we misschien nog even bij de directeur konden aankloppen. Ik wist wél dat papa daar veel boze gesprekken mee had. Nietsvermoedend ging papa met mij mee. Hij stelde me netjes voor.

Daar stond ik, met m’n ‘gekleurde leren peren’ op m’n versleten broek! Voor het bureau van de directeur. En... Ik greep ik mijn kans. Ik sprak de man aan op zijn gedrag richting mijn papa. Dat hij niet zo boos moest doen tegen hem, want dan was papa ‘s avonds heel verdrietig, moest hij huilen en dat was niet fijn!

Hoe krijg je twee volwassen mannen stil. Onwennig en beschaamd heeft m’n vader me weer meegenomen. Hij was niet boos op mij, maar wel in de war. De angst, het verdriet, het onvermogen van papa bleef. Dat heb ik nooit weg kunnen nemen. Lang heb ik dat als falen gezien.

Terugkijkend was dit mijn eerste organisatie interventie.

Er zouden er velen volgen. Vaak kon ik daarin de maat niet houden en trok ik van leer met een kracht die aankwam als een mokerslag. Tot op de dag van vandaag ben ik daar nog in aan het leren en doseren. Het raakt me iedere keer weer als ik zie, voel en beluister hoe volwassenen met elkaar omgaan. Niet eens vanwege de pijn die zij elkaar daarmee doen. Ik voel vooral de pijn van het gezin. Want stress op het werk zorgt nog veel te vaak voor stress, verkramping en onrust thuis. Bij de kinderen.

Op dat snijvlak draag ik bij aan bewustwording, aan ontspanning. Door mensen anders te laten kijken en zo meer te laten bereiken. Het vuur voor een rechtvaardige wereld zal bij mij altijd blijven branden. Het komt van diep, en de hartkachel is groot!

Zo blijf ik mijn passie leven, bevlogen en verschillig. De waarheid mag gezegd worden, ‘Onze toekomst hangt ervan af!’

Dimitri Heesbeen van DiM Creative Consultancy

DiM Creative Consultancy laat organisaties de waarde van menselijkheid weer zien.

Commentaar Hedzer Kooistra:

Dimitri Heesbeen is de man achter Dim Creative Consultancy. Hij laat weer zien dat hij barst van energie. Zijn voordrachten voelen als rijden op een motor, maar dan zonder helm of bril. Je haar wordt strak achterover geblazen en die tranen die je in je ogen krijgt van de emotie, waaien tot in je oren. Dit is weer een eerlijk pleidooi uit het hart. Een pleidooi om even goed na te denken over wat we doen en wat we elkaar aan doen.