Marty Suijkerbuijk stuurde een mail met het onderstaande verhaal naar Hedzer Kooistra van Wekr. Dit verhaal moet verteld worden omdat we vooral van de goede voorbeelden, de best practices, moeten leren.

Hoi Hedzer,

ik wil op deze wijze naar je toch even reageren over de artikelen/publicaties over uitkeringsgerechtigden (WWB-ers). Over het noemen als slavenhandel door gemeentes. Ook nu zag ik weer de opmerking van een gemeente die met naam en toenaam wordt genoemd.

Ik ga hieronder even mijn visie aan je geven.

Ik werk als afdelingsleider waar inderdaad mensen met een uitkering een tegenprestatie moeten leveren. En inderdaad ze komen niet met het meeste plezier daar heen. En allemaal om diverse persoonlijke redenen. Zelfs eigenaren van bedrijven lopen er nu rond.

We hebben een team van 5 personen die de mensen begeleiden. Ik op de “werkvloer” om hun de werknemersvaardigheden aan te leren. Op tijd komen en afspraken nakomen is voor velen al een probleem. Zeker als ze jaren niet of zelfs nooit hebben gewerkt. Ze werken in een productieomgeving en logistieke omgeving. Alles wordt nagebootst zoals het bij bedrijven toegaat.

Echter ze moeten op de “werkvloer” niet alleen laten zien wat ze in hun mars hebben. We gaan nog verder.

Er zit een werkmakelaar bij die hun begeleidt op leefgebieden. Denk dan aan hulpverlening, schuldsanering, GGZ, contacten met zorgverzekeraars en ga zo maar verder.

Dan is een trainer waar ze wekelijks worden getraind om sollicitatievaardigheden. Denk aan: hoe solliciteer ik, hoe maak ik een CV, hoe schrijf ik een sollicitatiebrief. En als ze dan op gesprek mogen komen wordt het gesprek voorbereid. Wat zeg je wel en wat zeg je niet.

Mensen die zich goed ontwikkelen gaan verder in de re-integratie. Want dat is het gewoon. Ze kunnen zelfs binnen de organisatie een halfjaar contract krijgen en gaan dan meestal mee naar een bedrijf waar ze gedetacheerd worden. Ook hier weer dezelfde begeleiding maar iets minder intensief.

Of als ze nog niet helemaal klaar zijn voor de arbeidsmarkt krijgen ze een werkervaringsplek als een soort “tussenstation”. Laat ik het even zo noemen.

De opdrachtgevers weten wat de doelgroep is en ook wat het doel is. Zij accepteren makkelijker als we “deadlines” niet halen. Want ook dat is belangrijk.

Als voorbeeld: wij hebben ruim 250.000 pleisters vervaardigd voor de Postzegelactie. De organisatie kwam bij ons omdat ze bij andere bedrijven veel klachten hadden. Tot afgelopen vrijdag hadden wij 0% klachten. We werken dus aan kwantiteit maar ook de kwaliteit van de mensen.

Wij hebben verder rechtstreeks contact met werkgevers of zij weten ons vaak te vinden met de vraag: ik zoek een medewerker met die vaardigheden. Kunnen jullie mij helpen.

Resultaat tot 1 december 2016: een uitstroom van 48% naar een baan voor een half jaar of langer. En in die periode zijn ongeveer 250 uitkeringsrechtigden bij ons door het diagnosecentrum gekomen.

Ik denk een mooi en goed resultaat.

Ik wil dit graag met je delen en ik hoop dat je dit soort voorbeelden ook eens gaat noemen op social media. Ben zeer benieuwd naar je reactie.

Marty Suijkerbuijk

Marty Suijkerbuijk

Afdelingsleider bij Baanbrekers

Baanbrekers is een publieke onderneming voor werk en inkomen van de gemeenten Loon op Zand, Heusden en Waalwijk.

Het doel: Mensen uit de Participatiewet, WWB-ers en statushouders door middel van diagnose, een re-integratietraject aan te bieden naar betaald werk. De diagnose wordt vastgesteld on the job waar ze hun vaardigheden kunnen laten zien.

Takenpakket:
- Coachen, ontwikkelen en begeleiden mensen met een achterstand op de arbeidsmarkt
- Evaluatiegesprekken met de kandidaten
- Re-integratietrajecten
- Kwantiteit en kwaliteit controle doorvoeren

Marty op LinkedIn