door Hedzer Kooistra

Ik werd op LinkedIn getagged in een post met een artikel in Trouw. Het artikel ging over de verbazing over het feit dat het beter gaat met de economie en dat er steeds meer mensen werk vinden, maar dat de lonen niet omhoog gaan. Het waren niet de minsten, die anderen die getagged werden. Ik zag mezelf staan in een rijtje met Tof Thissen, directeur van het UWV werkbedrijf, Mariette Hamers, twee professoren die wat van dit onderwerp weten, Linda Voortman, John Kerstens, een paar mensen die ik niet ken en Ben Tiggelaar. Die laatste kan ik nog altijd waarderen om zijn populaire boek Durven, Dromen, Doen. Een boek dat ergens in mijn leven iets in gang gezet heeft. Het had ook iets te maken met focus, meen ik me te herinneren….. hup! Terug naar wat ik wilde zeggen….

Ik ga het Nederland van na de crisis even in hokjes op delen. Ik ben tegen hokjes, maar deze kan ik echt niet ontkennen. Hokje nr 1 en hokje nr 3 hebben geen idee wat er in hokje nr 2 gebeurt, omdat hokje nr 2 steeds maar weer het zuur probeert weg te slikken.

Hokje nr 1.

In het ene hokje zitten de mensen die ‘per ongeluk’ niet getroffen zijn door de crisis. Ze hebben hun baan niet verloren in die 8 magere jaren en hebben dus ook niet hoeven interen op hun spekreserves. Als ik mensen met nieuwe auto’s zie rijden, weet ik bijna zeker dat ze in dit hokje thuishoren. Dit zijn de mensen die het helemaal met de Mark Rutte eens zijn en ook echt op hem gestemd hebben. ‘Jongens! Doe niet zo zuur! Het gaat hartstikke lekker met de economie….koop toch die auto!’ Dit zijn de eigen-schulders-dikke-bulters. Ze hebben die crisis eigenlijk gewoon niet gevoeld. Tot 2008 hoorde ik ook bij dat groepje. In mijn werkzame leven, van voor de crisis, ’stagneerde’ de economische groei ook wel eens wat en dan vielen er wat ontslagen….en dan dacht ik….Wat dacht ik eigenlijk? Niets! Want het raakte me niet, het was een ver van mijn bed show en de mensen die hun baan verloren, daar was vast wat mee aan de hand. Hokje nr 1? Ik heb er zelf in gezeten.

Hokje nr 2.

Hokje nr 2? Ik heb er zelf in gezeten. Ja, dat zie je goed. Ik heb de laatste zin uit de vorige alinea gekopieerd en bovenin deze alinea geplakt. Maar, eigenlijk moet er staan dat ik er in zit. In dit hokje zitten de mensen die korte of langere tijd geen werk gehad hebben. Of nog steeds niet hebben. Ze moesten het even met een WW-uitkering doen of wat langer. Of ze kwamen niet snel genoeg aan het werk en moesten Bijstand aanvragen. Of konden geen Bijstand aanvragen omdat ze nog kapitaal hadden of een huis dat verkocht kon worden. Of een partner die ‘voldoende’ verdiende. In hokje nr 2 stop ik meerdere groepen, omdat ik ze als een homogene groep zie. Ik kijk namelijk naar hoe ze in die groep gekomen zijn. Ze zijn ergens wegbezuinigd, hun baas ging failliet of ze werkten ergens met een tijdelijk contract. Dat contract werd niet verlengd en de volgende klus liet wat lang op zich wachten. Bij deze laatste categorie hoor ik. Daarom zit ik in hokje nr 2. Er is nog iets anders wat deze groep tot een homogene groep maakt. Deze mensen werkten en hadden totaal geen idee wat hun overkwam toen ze bij wijze van spreken van de ene op de andere dag niet meer in Hokje nr 1 zaten, maar in Hokje nr 2.

Het artikel in Trouw ging over een subcategorie van hokje nr 2?

Ik kan redelijk rekenen, mits ik alle variabelen heb. Nu moet ik het even zonder doen. Volgens het UWV stromen er elk jaar 500.000 mensen de WW in. Dat zijn mensen die gewerkt hebben, anders kregen ze geen WW. Als ik simpel reken, zijn een half miljoen mensen in 8 jaar dus gewoon 4 miljoen mensen. Maar, ik doe er voor de zekerheid even wat af. Er zitten mensen tussen meerdere keren zijn ingestroomd. Als ik zeg dat er 3 miljoen gezinnen getroffen zijn, zit ik er dichtbij denk ik. Volgens Mariette Patijn van FNV gaan al deze mensen werken voor een lager loon. In deze subcategorie hoor ik ook thuis. Ik ben 30% netto minder gaan verdienen. Al is het ruim meer dan mijn WW, er zijn nu al dik vier jaar een heleboel dingen die wij als gezin niet meer kunnen. Ik ben een van die middeninkomens die zich elke maand afvraagt hoe de rekeningen betaald moeten worden. En dan nog weet ik dat ik een geluksvogel ben.

Maar, misschien ben ik vooral een geluksvogel omdat de overheid denkt dat ik niet besta. Dat kan alleen maar goed zijn.

Dit is dus de groep die wel aan het werk is, maar waarvoor de lonen niet gestegen zijn. Het is niet helemaal zoals het artikel in Trouw het bedoelde, maar het is de keiharde pijnlijke waarheid van 3 miljoen gezinnen die in het zuur krijgen als ze de glimlach van Mark Rutte zien.

Hokje nr 3

De buitencategorie. De mensen die buiten de werkelijkheid leven. Dat is zo ongeveer in mijn geboortedorp Den Haag geloof ik. Het had ook op een andere planeet kunnen zijn. De mensen die dus zeggen dat het goed gaat met de economie en dat de werkloosheid daalt. Dat zijn dezelfde mensen die midden in de crisis bedenken dat het goed is voor werkzoekenden, om te schoffelen of vrijwilligerswerk te doen. Dat zijn de mensen die denken dat het grootste obstakel om aan het werk te komen, het ontbreken van werkritme is. Het zijn de mensen die de oplossing voor de werkloosheid zoeken bij de slachtoffers van diezelfde werkloosheid. Alsof de officier van justitie bedenkt dat dat mevrouwtje van 90 een weerbaarheidstraining nodig heeft, omdat ze al twee keer overvallen is. Mensen die de verkeerde oplossing bedenken en verder eigenlijk leven in hokje nr 1. Ze voelen er niets van. Dat mensen geen werk hebben, is waarschijnlijk omdat er iets met ze is.

En toch zit het probleem in hokje nr 2

Als je in hokje nr 2 zit. Je hebt je baan verloren, je hebt je huis verkocht en opgegeten en je komt nu in aanmerking voor een Bijstandsuitkering, met het bijbehorende schoffelwerk…. of je hebt nog een WW uitkering, of je hebt een baan onder je oude (salaris)niveau geaccepteerd… het is toch eigen-schuld-dikke-bult! Je hebt namelijk gezwegen. Je hebt je niet georganiseerd en je bent niet naar Den Haag getrokken met je schoffel. Dat hokje nr 1 en hokje nr 3 geen idee hebben van wat er in hokje 2 gebeurt, is omdat hokje nr 2 zo verdomde stil is. En ik weet het, als je je mond open doet, wordt je verweten dat je zo zuur doet. Dat is mij ook verweten. Natuurlijk ben je voor hokje nr 3 een ontzettende spelbreker. Voor hokje 1 ben je die paria die zorgt voor een ongemakkelijk gevoel. Dat zelfde gevoel dat je hebt als je langs een bedelaar loopt. Maar, waarom konden die twee andere hokjes zeggen dat je zuur deed? Omdat je te weinig zuur deed. En nu is het te laat. Hokje nr 1 en hokje nr 3 denken dat het werk gedaan is. De crisis is voorbij, de werkloosheid is in geen tijden zo laag geweest. Dus jouw zuur, is geen zuur meer. Het bestaat gewoon niet meer. Jij bestaat gewoon niet meer. Hokje 2? Dat is de buitencategorie waar we niet meer over gaan praten.

Ik heb werkelijk nog nooit zo'n zuur stuk geschreven.

PS:

Ik vergeet te zeggen dat er ook nog andere krachten werken. Ik heb een baan met een lager salaris en minder uren geaccepteerd om voor een (bijzonder) goed doel te gaan werken. Mijn opdrachten als ZZP heb ik versneld afgerond omdat ik dit echt wilde gaan doen. Zonder deze toevoeging voelde mijn betoog niet goed.


Veel gelezen blogs

Open brief aan de politiek

Gratis LinkedIn training in 1 minuut

Wat is er mis met een tegenprestatie?

Solliciteren als een 'Duizenddingendoekje'

Ontmoediging, de grootste vijand van de werkzoekende

Een reddingsplan voor 1 miljoen werkzoekenden


Wil jij ook bloggen?

Mail ons


Hedzer Kooistra van Wekr en de Social Carrousel

Een werkzoekende is op de arbeidsmarkt een gelijkwaardige partij. Gelijkwaardig aan die werkgever en gelijkwaardig aan die recruiter. Realiseer jij je dat je op die markt beweegt? Bedenk dan goed dat je iets wil met die andere partij. Sluit jouw verhaal aan bij die andere partij? Weet jij wat het probleem is van die werkgever en kun je een oplossing bieden? Met Wekr willen we helpen door de inhoudelijke vaardigheden uit de werkzoekenden te trekken, in de vorm waarin de recruiters en de werkgevers ze gebruiken. Wil je de werkzoekenden helpen, dan moet je vooral de werkgever helpen.