door Pieter Penninkhhof

En de winnaar is uiteindelijk geworden: Asscher! De vraag die nu gesteld kan worden is: wat heeft Asscher geërfd van Samson? Wat is de PvdA op dit moment en waar staat de partij nog voor?

Naar mijn idee is het hier een club dat letterlijk en figuurlijk op de laatste benen loopt en geleid word door een groep hoogopgeleide mensen die vanuit de collegebanken direct op het linkse pluche zijn geparachuteerd, een snufje rode vrouwen met een klein vleugje allochtonen. En het belangrijkste is dat de partij is het contact met de achterban letterlijk en figuurlijk kwijt is en daaruit voortvloeiend het feit dat de PvdA en links algemeen het niet gelukt is om de onvrede over de afgelopen economische crisis te kapitaliseren.

Ga maar eens na wat er allemaal is gebeurd met deze partij waar men elkaar figuurlijk de tent uit vecht: peilingen zijn letterlijk en figuurlijk beneden peil (12 stuks en de trend is zakkende), twee leden zijn uit de partij gestapt en zijn een contra PVV opgestart. De enige echte PvdA’er (Jacques Monasch) de partij ongekend “uitgewerkt” door het partij establishment. En als laatste verkiezingen voor een nieuwe politieke leider wat resulteerde in een afgang voor Samson en werd Asscher in het zadel gehesen maar wat naar mijn idee gezien kan worden als kiezen tussen het vuurpeloton of de elektrische stoel omdat beiden heren hebben meegewerkt aan dit kabinet.

Terugkomend op geen contact meer met de traditionele achterban dat breekt de partij op. Het is geen geheim dat door de massa-immigratie van de afgelopen jaren de verzorgingsstaat onder druk is komen te staan en toen de economische crisis uitbrak, werd de betaalbaarheid en bestaansrecht van deze voorzieningen ter discussie gesteld. Er zijn pijnlijke maatregelen genomen om deze voorzieningen in stand te houden. Maar het breekt de PvdA op dat in het verleden geen acht is genomen op de zorgen die de achterban uitte inzake de immigratie en afbouw van de verzorgingsstaat. En nu komt Denk als partij op en wint zieltjes in de allochtone achterban van de PvdA en is men weer een (deel) van de achterban waarschijnlijk kwijt.

Een ander punt hier in Nederland is dat de PvdA en/of links geen antwoord laat staan een goed onderbouwd plan heeft om ruim 1 miljoen werklozen aan het werk te helpen. Het enige waar men weer mee aankomt zijn dubieuze baantjes die door de overheid worden gecreëerd zoals de beruchte Melkertbaantjes van de vorige eeuw. De grote vraag altijd met zulke ideeën is: hoe gaat zij dit financieren en zal het nu dan wel werken? De PvdA rekent zich weer ouderwets rijk omdat de economie aantrekt.

Het resultaat is een partij dat met moed der wanhoop gebruik maakt van een discounter formule om zodoende nieuwe leden te werven door de introductie van een lidmaatschap met grote korting. Het komt bij mij over als de tactiek van een drugspusher die klanten werft door drugs met korting te verkopen en later de werkelijk prijs presenteert als de klant verslaafd is geworden. Maar of het nu allemaal werkt voor de PvdA? Ik denk dat zo’n lidmaatschap niet echt verslavend is maar eerder zeer ontnuchterend zal zijn.

Als het er op lijkt dat ieder dieptepunt wel is meegemaakt, word het volgende idee gelanceerd. Namelijk na de verkiezingen de fracties van GroenLinks en de PvdA te laten fuseren om een vuist te kunnen maken tegen rechtse partijen. Ik meen dat fusies en/of overnames altijd voortkomen uit een armoede aan ideeën en gebaseerd zijn op gebakken lucht. Voorbeelden uit het bedrijfsleven ten overvloede en uitgerekend dit gegeven maakt het idee dat het lachwekkend is. Het is overduidelijk dat de partijtop van de PvdA de opkomst van Jesse Klaver zien met de daarbij behorende virtuele aanwas van zetels en menen dat het dan een goed idee is om te fuseren met GL. Ik persoonlijk beschouw het idee als een vijandige overname en niets meer of minder!


Werkzoekend?

Maak een Wekr profiel aan

Pieter Penninkhof

Oprichter publicist en actieve blogger
De Ruiters van het Liberalisme is een persoonlijke blog en op eigen initiatief dat het (conservatieve) liberalisme een warm hart toedraagt, maar helemaal losstaat van welke politieke partij dan ook. Vanwege deze onafhankelijkheid zijn (gast)schrijvers ook in staat om ongehinderd hun eigen mening te geven op diverse situaties en dit vanuit een persoonlijk (conservatief) liberale of andere politieke/levensovertuiging.

Alle Bloggers van De Ruiters van het Liberalisme schrijven op eigen titel en verder wordt de polemiek niet geschuwd.

Pieter op LinkedIn