Het hoge woord is er eindelijk uit. Naast het feit dat er ruim 1 miljoen structurele werklozen in Nederland zijn, blijkt nu dat er ook ruim 500.000 mensen structureel in de armoede zitten en naar het zich laat aanzien, daar nooit meer uit komen. Nieuwsuur besteedde er een item aan en wat erg opvielen waren de halfslachtige maatregelen. Zoals een “glossy blaadje” om deze mensen in het zonnetje te zetten. Ook heeft een CDA wethouder korte van 60 Euro geleefd met zijn gezin, om feeling te krijgen met de mensen die op dit welvaartsniveau leven. Ik citeer dan Ronald Reagan die er een simpele filosofie op nahield: “Ik meen dat het beste socialiseringsprogramma een baan is”.

Men kan zich op dit moment gerust afvragen: wat is er toch aan de hand in de wereld? Hoe is het mogelijk dat er legio mensen aan de zijlijn staan. En dat velen in de westerse wereld niet meer kunnen opklimmen op de sociale ladder, door middel van werk en scholing? Dit gebeurt al zeer lange tijd reeds in de VS. Een algemeen bekend feit dat ook door sociologen als Putnam onderschreven word in diverse boeken. Maar dat dit in Nederland gebeurt met alle “sociale vangnetten”? Nederlandse politici van links krijgen het niet voor elkaar om de verontwaardiging en woede hierover te kapitaliseren of er electorale winst uit te slaan. Zelf heb ik hier ook een paar iedereen over:

Ten eerste het feit dat de economie gewoonweg verandert. De economie is van een diensten economie omgeslagen naar een economie die draait op ICT en andere harde Bèta studies. De tijden dat men met een typecursus ver kon komen op de arbeidsmarkt, of dat mensen wisten hoe bepaalde administratieve processen werkten is definitief voorbij. Dit betekent ook dat werkgevers niet meer automatisch verzekerd zijn van een vaste afzetmarkt. Een idee of product kan het nu goed doen en over een week uit de gratie zijn bij de consument. Als voorbeeld haal ik naar de ondergang van V & D aan.

Feit is dat de vakbond in Nederland niets meer voorstelt en geen vuist meer kan maken naar de werkgevers. De tijden dat deze een mensenmassa op het malieveld kon optrommelen is vervangen door commentaartjes plaatsen op Facebook en het ondertekenen van een petitie op het internet. Uiteraard zijn er nog zeloten die menen dat de vakbond nog iets voor hun betekent, maar feit is dat voor zeer simpel en ongeschoold werk meer dan genoeg arbeidspotentieel uit andere EU landen voorradig is. En de hoger opgeleide werknemers? Die kunnen, en opereren reeds zonder deze verouderde organisaties.

Een ander, voor velen heikel punt, wordt door alle politieke partijen zoetjes aan erkend: namelijk het feit dat door de massa immigratie van de gelopen jaren de verzorgingsstaat onder druk is komen te staan en met het uitbreken van de crisis onbetaalbaar is geworden. Dit wordt ook in een rapport beschreven van het CPB, waar melding wordt gemaakt dat de integratie van nieuwkomers door de jaren heen mislukt is.

De situatie is als volgt, dat de vluchteling in kwestie vanuit het vluchtelingencentrum een huis met uitkering krijgt en eindigt daar zonder enig zicht op een fatsoenlijk betaalde baan. Dat gebrek aan uitzicht op een betaalde baan komt omdat de nieuwkomer een van de meest basale vaardigheden ontbeert, namelijk het machtig zijn van de Nederlandse taal. En laat ik het maar niet hebben over het scholingsniveau. Ik vraag mij af of linkse politici door hebben dat het openzetten van de grenzen voor vluchtelingen geen zoden meer aan de dijk zet maar eerder de uitgeklede verzorgingsstaat verder onder druk zet.

Een laatste punt is de facto een schaamlap dat in dit tijdsgewricht nu letterlijk opgevat kan worden als een zoethoudertje voor de werknemers. Namelijk het idee van leven lang leren zodat de werknemer in de (verre) toekomst nog mee kan doen. Ik heb eens eerder gemeld dat dit idee tussen de oren van de werknemers is ingedaald maar dat nu toch de werkgevers moeten leveren. Wat ik hiermee bedoel is dat vooral zij van het idee af moeten stappen inzake het “young and high potential” ideaal en accepteren dat een starter ook iemand kan zijn die veranderde van carrière en/of zich omschoolde op latere leeftijd. Deze zoektocht komt bij mij over als het nutteloze zoeken naar de legendarische eenhoorn.

Maar ook het feit dat het de politiek met geen mogelijkheid lukt om een vuist te maken naar de werkgevers onder het mom: “de arbeidsmarkt is niet te veranderen” maar hun blijft faciliteren met subsidies voor windenergie, zorgt ervoor dat bepaalde mensen ook daadwerkelijk aan de macht komen. En/of in de nabije toekomst een grote kans maken om macht te verwerven, tot grote verbijstering van het establishment. Daarom ben ik ook van mening dat de aankomende periode wel eens in de geschiedenisboeken terecht kan komen als: een electorale bom voor het establishment!

Pieter Penninkhof

Oprichter publicist en actieve blogger
De Ruiters van het Liberalisme is een persoonlijke blog en op eigen initiatief dat het (conservatieve) liberalisme een warm hart toedraagt, maar helemaal losstaat van welke politieke partij dan ook. Vanwege deze onafhankelijkheid zijn (gast)schrijvers ook in staat om ongehinderd hun eigen mening te geven op diverse situaties en dit vanuit een persoonlijk (conservatief) liberale of andere politieke/levensovertuiging.

Alle Bloggers van De Ruiters van het Liberalisme schrijven op eigen titel en verder wordt de polemiek niet geschuwd.

Pieter op LinkedIn