door Ad de Beer

Ad de Beer gaf toestemming om zijn blog ook op Wekr te plaatsen, omdat er een leuke overeenkomst is tussen zijn stelling en het blog van Hedzer Kooistra over Harken die niet willen schoffelen. Beiden gaan in op achterhaalde ingrepen van de overheid.

.

Een oranje verkeerslicht regelt het verkeer niet

Als liberaal ben ik geen voorstander van een overheid die alles voor ons regelt. Maar ik besef ook dat er binnen een maatschappij of organisatie regels nodig zijn. Regels moeten echter een nut hebben, regels hebben alleen zin, als ze iets regelen dat door de meeste mensen als nuttig wordt gezien. De regel dat we rechts rijden in het verkeer is een voorbeeld van een nuttige regel, mochten we zelf bepalen aan welke kant van de weg we rijden, dan zou de krant dagelijks vol staan met ongevallen. Dat we met rood stoppen en met groen mogen rijden, daar is een discussie over, al is het nut van een rood licht om 03.00 bij een verlaten kruising voor velen een punt van discussie. Het is ook beter tijdens minder drukke uren het oranje licht te laten knipperen, als teken dat weggebruikers en samen moeten uitkomen.

De afgelopen jaren is de overheid nogal druk geweest met het opstellen en publiceren van wetten die de arbeidsmarkt moeten regelen. De arbeidsmarkt is de laatste decennia aanmerkelijk veranderd. Veel mensen hebben gekozen (al dan niet uit nood) om als zelfstandige te gaan werken en omdat arbeidsorganisaties te maken hebben met wisselende vraag en aanbod, hebben ze gekozen voor een flexibele schil, die doorgaans door uitzendkrachten wordt ingevuld.

De overheid meende daarop te moeten reageren, maar is daarbij uit gegaan van wetgeving die zijn basis had in de naoorlogse hersteleconomie. Wetgeving die gebaseerd is op de definitie dat werknemerschap bestaat als er sprake is van een gezagsrelatie en een beloning. De werkgever is dan verplicht als belastinginner op te treden.

Door de toename van ZZPers is de arbeidsrelatie niet meer altijd even duidelijk, dus besloot de overheid om daar een wet voor te maken, de DBA, Deregulering Beoordeling Arbeidsrelaties. Omdat deze wet uitgaat van de definitie van werknemerschap uit 1946, leidt hij nu al tot veel onzekerheid en nog meer bureaucratie, vooral omdat zelfstandigheid beoordeeld moet worden door ambtenaren en dat zijn per definitie geen ondernemers, waardoor ze niet kunnen denken als ondernemer. Ze denken in regels en uitzonderingen op regels die vervolgens weer geregeld worden in nieuwe regels, totdat niemand meer weet waar het over gaat.

Een andere wet is de Wet Werk en Zekerheid. Een poging van de overheid om mensen aan een vaste baan te helpen en om ontslag, zo stelt de overheid, te vereenvoudigen.

Het tegengestelde is bereikt, want ondernemers zijn niet gek, ze denken in economische termen en nemen geen onverantwoorde risico’s. Het gevolg, minder vaste arbeidsovereenkomsten, meer uitzendkrachten en de opkomst van payrolling, een moderne vorm van koppelbazen. Met name de flexwerkers zijn de dupe, ze mogen na een paar jaar werken een half jaartje naar het UWV om vervolgens opnieuw onder aan de ladder te beginnen. Een polarisatie in de maatschappij is een gevolg.

Beste overheid. Jullie proberen de arbeidsmarkt te reguleren op basis van een definitie van een arbeidsovereenkomst van 70 jaar geleden. Jullie hebben een set van verkeerslichten die vaker rood dan groen geven gecreëerd. Doe je huiswerk eens opnieuw, ga in gesprek met echte ondernemers (nee, niet de werkgevers organisaties), werknemers en vooral werkzoekers en probeer daarop de arbeidsmarkt te reguleren. En vooral, zorg dat er vaker, veel vaker , sprake is van een oranje knipperlicht, want veel zaken kunnen werkgevers en werknemers echt heel goed samen regelen, De werknemer, de aanbieder van werk, is anders, beter geïnformeerd, mondiger dan “Den Arbeider” uit de jaren 40 en 50~!

.

bron: http://personeel-management.nl/

Ad de Beer is eigenaar van Agamedes

Na ruim 30 jaar gewerkt hebben binnen het vakgebied van personeel en organisatie heb ik ontdekt dat personeelmanagement moet vernieuwen. De medewerker als middelpunt, maar niet om te betuttelen of in een hoekje te stoppen, maar om volledige ontplooiing te bieden. De kans te geven talenten te ontwikkelen tot competenties en een omgeving te creëren waarin die competenties, de mens, zich volledig kan ontplooien. Dat kan alleen als de organisatie de mens achter de medewerker kent, de talenten, competenties, persoonlijkheid, de passie en ambitie. Daarvoor heb ik Agamedes ontwikkeld, waarmee de schatkamer van iedere organisatie kan worden geopend.

Ad de Beer op Linkedin