Welkom in de nieuwe wereld waarin er keuzevrijheid is

De pitch van Raymond Puts van USG op het ABU/BNR Arbeidsmarkt Debat van 7 november

Wie belt vast nog met KPN? Wie heeft er al eens gevlogen met een van de Low Cost Carriers, dus niet KLM? Wie heeft een hypotheek met een beperkte looptijd of variabele rente? Wie heeft er een Spotify of Netflix abonnement? (de uitkomst werd tijdens de pitch gepeild met hand opsteken. red.).

Welkom in de nieuwe wereld waarin er keuzevrijheid is. Maar tegelijkertijd welkom in een wereld waarin diezelfde keuzevrijheid, flexibiliteit door vakbonden en politieke partijen bestreden wordt.

Het spreekt natuurlijk voor zich of zou ieder geval voor zich moeten spreken dat de arbeidsmarkt onderdeel is van deze nieuwe wereld. Toch? Nee, niet voor de vakbond.

Een flexibele baan, een ondernemende ZZP-er of hardwerkende uitzendkracht, is volgens de FNV geen echte baan. Het is wel een echte belediging. Is keuzevrijheid dan ook geen echte vrijheid, geen echte keuze?

Werkgevers zijn ook flexverslaafd. Alsof werkgevers keuzevrijheid zelf hebben uitgevonden. Het zijn de wensen die wij stellen aan dienstverleners, aan werkgevers.

De politiek rolt de laatste tijd over elkaar heen. Zelfs D66, toch pleitbezorger van keuzevrijheid van de burger, roept dat iedereen weer een vaste baan dient te krijgen. Iedereen een vaste baan, dan ook iedereen geen keuze meer? Is dat de toekomst die we voor ogen hebben?

We kunnen keuzevrijheid niet weerhouden, flexibiliteit niet voorkomen. De politiek dient de maatschappelijk te prefereren vorm te stimuleren. Nogmaals niet straffen, maar positief prikkelen. Een nieuwe aanpak.

Maar wat zien we. Veel dadendrang en weinig effectiviteit. De WWZ? Er is door iedereen gewaarschuwd. Het heeft het tegenovergestelde opgeleverd. En waarom? Vast werk wordt duurder, heeft meer risico’s gekregen. Beoogd gedrag wordt bestraft.

Uitzenden is een van de best gereguleerde delen van de flexibele arbeidsmarkt. Dat deel van de arbeidsmarkt dat de meest weerbare, duurzame werknemers oplevert. Dat is ook namelijk ook flexibiliteit, aan kunnen passen aan een nieuwe situatie.

Tachtig procent van de uitzendkrachten vindt binnen een jaar weer werk, de best presterende groep. En 1/3 van alle werkhervatters vindt weer werk via een uitzendbaan. Hoop dat minister Asscher dat ook beseft als hij uitzenden weer negatief benaderd.

Onze sector, maar vooral die honderdduizenden flexibele werknemers verdienen niet het stigmatiserende etiket niet. Door en met flexibiliteit creëren we echte duurzaamheid op de arbeidsmarkt. Dat zou ons gezamenlijke doel moeten zijn.