door Harry Haddering

Harry Haddering reageert als ervaringsdeskundige op het Sociaal Akkoord 2017 van ONL en de column van Hans Biesheuvel

Geachte heer Biesheuvel,

De resultaten van de zogeheten tweede-meting zijn al een tijdje openbaar. De vermoedens werden bevestigd. De overheid blijft ver achter bij het realiseren van banen voor mensen met een beperking. Ze begint gesprekken over het quotum. Veel betrokkenen zien het quotum als (onwenselijke) stok achter de deur en zet vraagtekens bij het daadwerkelijk invoeren. Zeker in de huidige vorm, waarin verschillende mensen met een beperking nog altijd buiten de boot vallen. In 2014 voerde ik met vele anderen hier nog actie voor. Een gewogen quotum helpt veel meer mensen met een beperking en werkgevers om de mensen te vinden en een passende match te maken. Veel betrokken arbeidsgehandicapten denken graag mee samen met de overheid om oplossingen voor dit probleem te vinden.

Verschillende mensen uit mijn netwerk zetten zich al jaren velen uren per week in als ervaringsdeskundige. Ze vertellen op conferenties, congressen, in workshops en adviesraden en bij lokale en landelijke politici over de ervaringen van leven met een beperking bij werken, wonen en onderwijs. Deze uren zijn vrijwel altijd vrijwillig. Toch is er vaak een flinke mate van kennis en ureninzet nodig om bijvoorbeeld in een UWV-cliëntenraad of een adviesraad sociaal domein deel te nemen. Ik als een van deze ervaringsdeskundige opperde, naar voorbeeld van de GGZ, al vaker naar politici en belangenbehartigers om met deze grote groep mensen met beperkingen die zich actief inzetten, het banenprobleem van de overheid op te lossen. Hiervoor hoeven niet alle raden betaalde krachten te krijgen. Dat is onbetaalbaar en kan leiden tot een raar Droste-effect: betaald worden voor je ervaring dat je een uitkering hebt. Het gaat ook niet om de uitkering, maar om de kennis van het leven, werken, wonen en leren met een beperking. Een pool van actieve en ervaringsdeskundige mensen die als een uitzend- of detacheringsbureau hun opdrachten krijgen waar ze op kunnen inspringen. Dit sluit mooi aan bij de wisselende energiebelasting en mobiele mogelijkheden van de mensen.

De uitvoering is ook eenvoudig. Door dit bijvoorbeeld onder te brengen bij een initiatief als Onbeperkt aan de Slag. Op deze manier koppelen we bestaande zaken aan elkaar om mensen en werkgevers verder te helpen en de overheid zijn aantallen in 2018 weer netjes te laten halen. Het betalen voor ervaringsdeskundigheid geeft waarde aan waardevolle mensen. Tevens is er een beperkt budget beschikbaar voor deze aanpak dankzij de motie Kerstens over de inzet van Ervaringsdeskundigen. In het verlengde hiervan is een ambassadeur van de brede doelgroep van mensen met een beperking onontbeerlijk. Zowel de overheid als de markt hebben een aanjager, maar de mensen zelf zijn niet vertegenwoordigd. Dit blijft een vreemde situatie. Hoog tijd om serieus in gesprek te gaan met mensen zelf en hun inzet te belonen. Op die manier maken we werk van de banenafspraak.

Ik wil hoor graag wat u van het voorstel vindt.

Vriendelijke groet,

Harry Haddering

Harry Haddering

Ambasadeur Inclusieve Arbeidsmarkt bij Rabobank Assen; Kandidaat kamerlid Vrijzinnige Partij; Lid Clïentenraad UWV

Harry op LinkedIn