door Erwin Brandt

Stuur- en binnenkort dakloos. Dat is het winnende ‘lot’ na meer dan zevenhonderd sollicitaties, journalistenwerk, een parttime baan van mijn vrouw en talloze uren vrijwilligerswerk. Lokale verslaggeving betaalt, leve de huidige samenleving, omgerekend vijf tot tien euro bruto per uur, vrijwilligerswerk levert ontiegelijk veel goodwill maar verder helemaal niets op en een administratieve ondergrond als vijftig plusser vraagt heel veel sollicitatie geduld met zicht op, ja op wat eigenlijk.

Aangezien we door bovenstaande omstandigheden de hypotheek niet meer kunnen opbrengen hebben we vandaag, Sinterklaas bestaat echt, ons huis onvrijwillig verkocht. Normaal spring je dan een gat in de lucht, ware het niet dat we niets kunnen terugkopen of huren en bij de woningbouw moeten gaan bedelen om een urgentie, omdat we anders binnenkort met twee studerende kinderen op straat komen te staan. Het lijkt net een film met jezelf in een hoofdrol: een roepende in de woestijn en hopeloos verstrikt in alle neerbuigende, straffende en onpraktische regeltjes. Van nature optimistisch gestemd is deze langzaam voortschrijdende neergaande toekomst spiraal inmiddels verworden tot een horror scenario. Al die mensen en hun kinderen, die zo graag willen en al langer dan drie jaar werkloos zijn hebben recht op een gelijke behandeling.

Mijn buurman zit in de WIA en hoeft niets. Hij heeft zich met zijn ‘basisloon’ omgevormd tot kunstenaar en is helemaal opgeleefd. Waarom al die straffen, keurslijven en regeltjes voor ‘gezonde’ burgers waar geen betaald werk voor is. Het knelt aan alle kanten. Peter Lindbergh, met A Different Vision on Fashion Photography in de Kunsthal R'dam, is bekend geworden met, ik moet dat eerlijk bekennen, prachtige foto's. Maar ik ben ervan overtuigd dat er velen van ons het ook kunnen. Zo heb ik met mijn weggooi cameraatje in een paar seconden een artistieke foto van mijn vrouw en dochter gemaakt. Daarom pleit ik ervoor om iedereen een eerlijkere kans én ruimte te bieden om zich te ontplooien op wat voor manier dan ook: een gegarandeerd basisinkomen. De voordelen zijn legio én alleen met deze passionele revolutie kunnen we makkelijker de strijd aangaan met de nieuwe economische grootmachten zoals China en India met bovendien veel minder uitvallers zoals mijn gezin. Sterker nog iedereen kan en krijgt veel meer kans om mee te doen. Talenten ontluiken, net zoals mijn buurman met zijn basisloon. Wellicht leidt het tot minder welvaart, maar meer welvaart, gezondheid en talentontwikkeling voor iedereen.

Of blijven we met zijn allen kiezen voor het feit dat vele lotgenoten net als veel vluchtelingen blijvend buiten de boot vallen. Ondersteunen we deze maatschappij met circa anderhalf tot twee miljoen parttime en fulltime werkzoekenden en de redenering: eigen schuld, dikke bult en tering naar de nering zetten. Geloven we in deze maatschappij die veilig beschermd door zijn regeltjes en vele loketten voor velen aanvoelt als een denkbeeldige muur tussen kansarm en rijk. Alleen de gelukzalige vogels vliegen nu nog door, worden niet teruggefloten en ook niet neergeschoten.

het verhaal van Erwin bestaat uit meerdere delen

Erwin Brandt:

  • Tekstschrijver: webteksten, advertorials, verslaggever, journalist en fotograaf.
  • Administratie: Salarisadviseur, Salarisadministrateur en Administratief medewerker.
  • Sociaal Makelaar en Coördinator Vrijwilligerswerk: diverse vrijwilligersorganisaties.

Erwin op LinkedIn