door Erwin Brandt

Het is geen armoede. In ieder geval niet zoals de hongersnoodrampen in Afrika. Armoedig voelt het wel.

Ik heb een potje met vet, al op de tafel gezet. Ik heb een potje, potje, potje vet al op de tafel gezet. Het welbekende liedje van weleer, wat ik jaarlijks weer terug hoor tijdens het Nijmeegse vierdaagse spektakel. Een heel oud liedje in armoedige tijden ontstaan, vermoed ik. Dan was het een heel rijk gevoel van binnen als er een lekker potje met vet op de tafel werd gezet. Daar moest ik gisteren ineens aan denken. Een figuurlijk potje met vet als fonds. Vooral voor de werkzoekenden, die geen uitkering meer krijgen en waarvan het gezinsinkomen hoger is dan de bijstandsgrens. Als de overheid verzaakt om een vangnet te creëren voor deze best wel grote doelgroep dan zouden we zelf een fonds: ‘Potje Met Vet’ op kunnen richten.

Wij willen absoluut geen schulden maken en zeker geen zielig verhaal ophangen, maar de omstandigheden dwingen ons om hiervoor een veer te laten en niet letterlijk op straat te komen staan. Voor de noodzakelijke woonurgentie hebben wij het volgende verhaal bij de woningbouw ingediend: “Na ontslag in november 2012 zijn wij van bijna twee keer modaal langzaam toegegroeid naar een inkomen rondom de armoedegrens. Het spaargeld is sinds vorige week echter nihil en de hypotheek helaas niet meer op te brengen. Ondanks honderden sollicitaties, freelance journalistenwerk en een parttime baan van mijn vrouw. Tot groot verdriet van ons allen en in het bijzonder onze kinderen van 13 en 15 jaar. Zij zijn hier opgegroeid en hebben hier hun vrienden en vriendinnetjes. Voor Erwin Brandt is het pijnlijk, omdat het journalistenwerk voornamelijk gaat over zijn woonplaats en omstreken en het zijn enige inkomstenbron is. Voor mijn vrouw met haar fibromyalgie doet het letterlijk en figuurlijk zeer, omdat ze een verhuizing lichamelijk eigenlijk niet aankan. We hebben dus met enorm veel hartzeer ons huis verkocht per 1 juli 2017, zodat onze kinderen met hun zorgelijke blikken het schooljaar nog enigszins normaal kunnen afmaken.

Het is geen armoede. In ieder geval niet hetzelfde als de hongersnoodrampen in Afrika. Armoedig voelt het wel. Temeer daar wij in dezelfde week en vlak voor kerst hetzelfde verhaal moesten doorgeven aan de scholen voor kwijtschelding van het schoolgeld en de ouderbijdragen. Voor het aanvragen van fondsen, sportpas en weet ik het al niet meer. En vandaag bij de tandarts, waar ik moest kiezen tussen een wortelkanaalbehandeling of trekken. Het budget was al op dus drie maal raden waar ik voor gekozen heb. Arm zijn we niet, maar armoedig voelt het wel. Gelukkig kunnen wij het nog allemaal zelf regelen. Arme mensen, die niet durven te bellen, schrijven of letterlijk en figuurlijk verzuipen onder de druk van de regeltjes en administratieve rompslomp. Wat moeten deze mensen wel niet voelen. Ik gun iedereen in deze situatie van harte een grote pot met extra vet.


Werkzoekend?

Maak een Wekr profiel aan

Erwin Brandt:

  • Tekstschrijver: webteksten, advertorials, verslaggever, journalist en fotograaf.
  • Administratie: Salarisadviseur, Salarisadministrateur en Administratief medewerker.
  • Sociaal Makelaar en Coördinator Vrijwilligerswerk: diverse vrijwilligersorganisaties.

Erwin op LinkedIn

De Serie Dagelijkse Kost: