door Hedzer Kooistra

Is dit dan een goed voorbeeld?

Ik vind het vervelend dat ik deze foto moet gebruiken, omdat ik de blijdschap van deze man niet wil verstoren. Alleen is het probleem dus dat dit verhaal een heel pijnlijk rijtje compleet maakt. UWV stuurt een Werkblad (hun elektronische nieuwsbrief) rond met een succesverhaal van een pedagoog die zich heeft omgeschoold tot hovenier. Laat ik eerst duidelijk maken dat ik me helemaal kan voorstellen dat je heel gelukkig wordt van werken als hovenier. Het is eerlijk werk en je ziet echt resultaat van je werk. Mijn tuin is dan ook zoveel meer dan mijn hobby. En ook ik fantaseer wel eens over een eigen hoveniersbedrijf. Maar, mijn ambitie ligt nadrukkelijk ergens anders.

Het gaat niet om de keuze van deze pedagoog.

Het gaat om een hardnekkig rijtje dat ineens nog eentje langer werd. Er is echt iets met schoffels en Nederland in tijden van crises. Iets hardnekkigs. De crisis waar we nu uit lijken te krabbelen, wordt vaak vergeleken met de crisis in de jaren dertig van de vorige eeuw. En dat lijkt terecht omdat de werkloosheid toen ook erg hoog was. Maar nu blijkt dat de oplossingen die we nu bedenken, ook op die van 85 jaar geleden lijken.

We zijn niets opgeschoten sinds 1930

We zijn sinds de crisis van de jaren dertig dus niets zijn opgeschoten bij het bedenken van oplossingen. We denken nog steeds dat we met werkverschaffing op het laagste niveau, mensen kunnen helpen. En als het gaat om het werkritme is dat wellicht een beetje waar, voor je carrière doet het niets. We kennen de plaatjes van mannen die dijken aan moesten leggen, kanalen moesten graven, heideplaggen. We bedachten van alles om die mannen maar aan het werk te houden, om te voorkomen dat ze hun vrouw sloegen en naar de drank grepen. Maar, niemand kan mij wijsmaken dat er door dat harde werken mensen meer kans kregen op regulier werk. Er was namelijk geen werk. De werkverschaffing was er om mensen bezig te houden. Niet meer en niet minder. En ja ze hebben bergen werk verzet…..tegen een te laag loon.

Werkt dat schoffelen nou?

Ben ik een hark als ik vraag of het aan te tonen is dat er ooit iemand aan het werk gekomen is door te schoffelen? Of door een ander type werk dat door een politicus bedacht kan worden? Want, hoe zou het moeten werken? Stel ik sta 8 uur per dag plantsoenwerk te doen, hoe serieus kan ik dan nog solliciteren naar ander werk? Kan ik dan even een dagje vrij nemen om op sollicitatiegesprek te gaan? Kun je aantonen dat als ik schoffel en 's avonds solliciteer, ik meer kans maak op een baan op mijn niveau, dan wanneer ik overdag alles kan doen om aan werk te komen? Steeds weer hoor je..'het is altijd beter om vanuit een baan te solliciteren'. Dat geldt als je als boekhouder solliciteert voor een functies als boekhouder of iets hoger. Maar, maakt een boekhouder, die verplicht moet schoffelen, meer kans in een sollicitatiegesprek?

Onmacht

Het idee om te schoffelen bedenk je niet voor jezelf, maar voor een ander. Als de politiek niet bij machte is om iets aan de werkloosheid te doen en snel iets moet bedenken, is dit wat je krijgt. Maar, de onmacht van de politiek, om met een fatsoenlijke oplossing te komen, draait er dus op uit dat de werkzoekende in het gemeentelijk plantsoen mag gaan schoffelen, terwijl dat geen enkel probleem oplost. Nou ja, de gemeente bespaart dan op de eigen kosten en doet in feite aan arbeidsplaatsverdringing. Het is bezigheidstherapie zoals je dat kent uit Amerikaanse films. Alleen hoeven de werkzoekenden dan nog net geen oranje of zwart-wit gestreept boevenpak aan. Maar, als het dan zo'n goed idee is, waarom is er dan wachtgeld voor politici. Als in het park schoffelen goed is om aan het werk te komen, hebben ze dus geen wachtgeld nodig.

We zijn 85 jaar verder

We graven niet meer met de hand en ontginnen geen heide meer, we proberen diezelfde heide te beschermen door begrazing met schapen. Het denken dat ik nu aan de kaak wil stellen, is niet alleen iets van de Haagse politiek. Het advies om the schoffelen of ander laagwaardig werk aan te nemen, hoor je ook heel sterk onder het werkende deel van de bevolking. Mijn vraag is dan altijd…. zou jij schoffelen? Ik vroeg het 6 jaar geleden aan Henk Kamp. “Nee” zei hij, “Ik kom wel weer aan het werk”. En hij is dus niet de enige die dat antwoord geeft. Chantal Nijkerken bepleit het nu nog op haar website. Ook haar vroeg ik of ze zou schoffelen? Dat onbegrip voor de werkzoekende zie je bij meer mensen. Alexander Pechtold riep ooit bij Pauw en Witteman dat die uitkeringstrekkers van de bank af moesten komen met hun zak chips. En we horen de kreet 'Labbekakkers' nog nagalmen. Hoe kan het toch zijn dat de politici van deze tijd niet slimmer zijn dan die van 85 jaar geleden? Hoe kan het zijn de bankencrisis die een crisis op de arbeidsmarkt veroorzaakte, opgelost wordt door de mensen die het niet veroorzaakt hebben, te laten schoffelen? Hoe kan een politicus het nog in zijn hoofd halen om dit soort ideeën uit te spreken.

.

.

We maken het rijtje even af

Staatssecretaris Klijnsma zei in juni 2014 dat we ons pensioen maar moeten aanvullen met een eigen moestuintje. De overheid onderstreept haar machteloosheid bij het beschermen van onze pensioenen, met het advies om je eigen aardappelen te verbouwen? Voor dat soort oplossingen heb ik de overheid helemaal niet nodig.

En wat doen de werkzoekenden?

Komen die labbekakken nu eindelijk met hun zak chips van de bank af? Pakken ze hun schoffel en trekken ze dan nu eindelijk naar den Haag? Dit is bloedserieus, we hebben het niet over twee partijen die het onderspit zullen delven in de volgende verkiezingen. We hebben het over een besef dat kamerbreed moet doordringen, dat dit zo niet langer kan. We hebben de oppositie veel te weinig gehoord over een miljoen gezinnen die na een paar maanden al niet meer weten hoe ze de normale dingen moeten betalen. Vergis je niet. Als de overheid met haar creativiteit al een eeuw lang niet verder komt dan schoffelen, moestuintjes en kanalen graven, moet je er ernstig rekening mee houden dat het volgende wat ze bedenken, niet veel meer kan zijn dat het weer dichtgooien van die net gegraven kanalen. Dit kan toch niet waar zijn! En het kan toch niet waar zijn dat we dit pikken? We leren op school over de bestorming van de Bastille. Dat ze dat met hooivorken deden, is misschien wat grof. Maar, waarom lopen de werkzoekenden niet het Binnenhof op met hun schoffel?

Er is niets mis met schoffelen zei Chantal Nijkerk. En ze heeft natuurlijk in de basis gelijk, als iemand daar zelf voor kiest. Maar, er is wel degelijk iets is mis als een volksvertegenwoordiger schoffelen als oplossing ziet.... voor de problemen van het gepeupel.

Hedzer Kooistra

.

Meld je aan en blijf op de hoogte van de campagne.

.

Linken met Hedzer via de button