door Hedzer Kooistra

.

Uiteindelijk zullen de werkzoekenden het moeten doen, denk ik.

Het is terecht dat de werkgever voorzichtig is

Ik begin even bij de werkgevers. Werkgevers hebben hun eigen verantwoordelijkheid. Ze moeten risico’s mijden, ze kunnen het zich niet veroorloven om onvoorzichtig te zijn bij het aannemen van personeel. Al trekt de economie aan, dan nog is het zaak om behoedzaam te manoeuvreren. Ontwikkelingen gaan in deze tijd nu eenmaal razendsnel en je kunt je geld maar één keer uitgeven. Je zou mogen stellen dat de werkgever de banenmotor is, alleen wordt er nog niet echt met de gashendel gespeeld. En terecht lijkt me. Het aannemen van personeel gaat over mensen en de boterham van hun kinderen. Geen enkele werkgever wordt blij als hij mensen moet ontslaan.

Recruiters lopen helemaal op eieren

Als we kijken naar de recruiters, dan hoeven we niet lang na te denken over hoe hun 'vraag' ontstaat. Hun opdrachtgever is die werkgever die hierboven beschreven is. De recruiter is zo mogelijk nog voorzichtiger, omdat de werkgever van alle kanten bestookt wordt door concurrerende recruitment bureaus of een leger eenpitters. Eén fout en de opdracht gaat de volgende keer naar een ander. Iemand zonder baan voordragen bij de opdrachtgever, kan tenslotte verkeerd vallen.


De politiek heeft geen banenmotor

Bij de laatste tweedekamer verkiezingen en zelfs bij de provinciale verkiezingen waren er weer partijen die suggereerden dat zij de banenmotor wel even aan zouden zetten. We wonen in een vrij land en er is geen wet tegen borstklopperij. En het gebeurde dan ook volop. Al is het fijne van borstkloppen, dat je het holle geluid wel goed kunt herkennen, maar dat terzijde. De politiek kan werkgevers helemaal niet aansturen. De werkgever reageert niet op de overheid en de overheid kan de economie niet aansturen. De overheid heeft al helemaal geen banenmotor. Er staat op geen enkel ministerie iets dat ook maar op een banenmotor lijkt. Het grapje is al vaak gemaakt, maar het is gewoon waar.

Kan de werkzoekende de banenmotor misschien aanzwengelen?

Het is heel vervelend, maar het lijkt erop dat er dan maar één partij overblijft die iets kan doen. En eigenlijk is dat misschien nog niet eens zo gek ook. Wat als we nu eens gewoon alleen maar keken naar de partij met het meest acute probleem? De werkgever is voorzichtig en de arbeidsmarkt is veranderd. Ja, de arbeidsmarkt is veranderd. Ik durf te stellen dat niemand een voorspelling kan doen over hoe de markt zich zal ontwikkelen. Ik durf wel te voorspellen dat hij nog lang onrustig zal blijven. Is het dan geen tijd voor de werkzoekenden om een list te bedenken?

Werkzoekenden vergeten hun eigen kracht te benutten

Ik zie zomaar twee dingen die de werkzoekenden zouden kunnen doen. Als blok een signaal afgeven dat zij de markt gaan veranderen en die markt ook daadwerkelijk veranderen. Als de werkzoekers een blok vormen en gewoon tegen de overheid zeggen dat ze even aan de kant moeten gaan met hun negatieve houding tegenover het potentieel van 600.000 werkzoekenden. Waarom zou de burger zich als een schaap moeten gedragen? Er is geen wet die dat voorschrijft, net zoals er geen wet tegen borstklopperij is. Waarom staan wij als belastingbetalers toe dat de overheid een rem zet op creativiteit? Als jij vrijwilligers werk wil doen, dan heb je daar geen toestemming voor nodig. Als jij met een stel gelijkgestemden aan een plan wil werken dat je aan werkgevers wil voorleggen, om die werkgever te helpen, waarom zou je dan de instemming van de overheid nodig hebben?

Wat houdt ons eigenlijk tegen?

Want, wat kan er in hemelsnaam op tegen zijn dat je gewoon begint? Wat kan er tegen zijn dat een werkgever naar een plan van een stel professionals kijkt? Waarom kunnen we het principe van de netwerkorganisatie niet toepassen? Stel dat het een paar werkzoekende professionals lukt om een plan te bedenken waar ze een werkgever enorm mee kunnen helpen en hij neemt ze op basis van dat plan aan? Hij kan op basis van het plan een tijdelijke afdeling opstarten. Dan hebben meerdere mensen per direct geen uitkering meer nodig en de spin-off kon wel eens voor meer directe en indirecte arbeidsplaatsen zorgen. Is het uitwerken van een plan voor een werkgever geen sollicitatie activiteit? Is het voorleggen van het plan geen gerichte sollicitatie? Kan het UWV of de politiek hier tegen zijn? En waarom zou die overheid zonder banenmotor moeten oordelen over iets wat een zaak tussen professional en werkgever is? Wil die overheid even aan de kant gaan?

Hedzer Kooistra mijmert over de arbeidsmarkt

Gekwalificeerde mensen die op het ene moment nog een baan op hun niveau hadden, voelen zich als werkzoekende totaal niet begrepen. Terwijl er veel berichten over moeilijk invulbare vacatures voorbij komen, lijkt het wel of het label 'in between jobs', je kansen op een goed gesprek alleen maar verlagen. Alsof je kwaliteiten na een paar maanden niet voor een baas werken, ineens weg zijn.

Via LInkedIn link ik graag met werkzoekenden.