door Pieter Penninkhof

De crisis is officieel afgelopen en de economie groeit. Maar, nu komt er een probleem naar voren dat naast mij vele anderen allang hebben zien aankomen: er is ineens geen personeel te vinden. De werkgevers klagen dat de (bedrijf) economische groei in gevaar komt en doen hun beklag. Er zijn zelfs verhalen dat werkgevers directe toegang tot de kaartenbakken van het UWV en gemeentes eisen, om hun noodsituatie te beëindigen.

De krapte aan geschikt personeel is zo nijpend dat er in de horeca diverse zaken gedwongen worden definitief te sluiten. Ook de bouw kent hetzelfde probleem, er is geen geschikt personeel te vinden. En de IT is helemaal een drama en heeft het punt bereikt dat recruiters campussen afstruinen op zoek naar potentials en deze smeken na of liever nog tijdens de studie voor hun te komen werken. Vergeet de zorg niet! Daar zijn de tekorten zo erg dat het Amsterdamse VUmc in een persbericht naar buiten heeft gebracht dat een op kinderen gespecialiseerde afdeling definitief sluit vanwege het ontbreken van personeel om de toko te bemannen.

Hoewel ik grif toegeef dat dit alles ongepast is en vooral verwijzend naar het bericht van het VUmc, lig ik in een deuk van het lachen terwijl ik dit schrijf. Wat kan een situatie 180 graden draaien ten nadele van de werkgevers die tijdens de crisis “masters of the universe” waren op de arbeidsmarkt. Hun wil was wet (!) en je mocht als werknemer op je blote knietjes dankbaar zijn dat een sollicitatie (open of gericht op een specifieke vacature) nog beantwoord werd met een nette afwijzing en geen vernederend stuk waarbij de sollicitant de grond werd ingeboord.

En toch kom ik nog steeds mensen tegen met een pracht van een CV, die vanwege hun leeftijd (40+) niet aan het werk komen. Uiteraard kan het CBS met mooie verhaaltjes komen waarbij eufemistisch vermeld word dat deze groep “makkelijker” (KUCH/HOEST!) aan het werk komt. Toch kom ik totaal andere verhalen tegen. Immers, deze huidige regering en het ambtenarenapparaat dat er achter hangt mag graag naar dalende werkloosheidscijfers wijzen en melden dat het beleid goed werkt. Zelf wijs ik dan naar het percentage mensen dat een bijstandsuitkering heeft en 40+ is. Wees dan ook flink en publiceer meteen deze cijfers.

Lezers die menen dat ik wellicht omgeslagen ben naar het socialisme hebben het echt verkeerd. Ik ben nog steeds overtuigd liberaal. Maar ik vind de ontstane situatie op de Nederlandse arbeidsmarkt wel vermakelijk en meen dat de werkgevers er zelf debet aan zijn. Kort gezegd: zij blijven in oude HR dogma’s hangen.

Nog steeds zijn er vacatures waarin vermeld word dat de sollicitant komt te werken in een jong/dynamische omgeving met veel ontwikkelingsmogelijkheden. Waar het op neer komt is dat de werkgever weer een “young and high potential” zoekt. Anders gezegd, men zoekt naar de legendarische jonge eenhoorn met droomopleidingen aangevuld met zeer interessante nevenactiviteiten en idem dito werkervaring.

Het wordt tijd dat de werkgevers eens goed afkicken van deze HR verslaving en zelf in beweging komen om minder geschikt personeel in dienst te nemen en meer tijd/energie steken om deze mensen geschikt te maken. Voor de duidelijkheid, dit is niet mijn opinie/mening, maar die van het UWV in een opiniestuk. En als het UWV dit al meldt, moet er toch een kern van waarheid in zitten. De werkgevers zijn nu de facto het probleem op de arbeidsmarkt. Eigenlijk maakt een deel van het ambtenarenapparaat de zeer beroemde middelvingerbeweging naar de werkgevers toe met dit stukje.

En ik ben het daar volkomen mee eens. Het wordt tijd dat de werkgevers zich bewust worden dat de arbeidsmarkt definitief veranderd is en dat zich nu moeten aanpassen. Zoniet, dan blijf alarmfase 1 van kracht.

Pieter Penninkhof

Oprichter publicist en actieve blogger
De Ruiters van het Liberalisme is een persoonlijke blog en op eigen initiatief dat het (conservatieve) liberalisme een warm hart toedraagt, maar helemaal losstaat van welke politieke partij dan ook. Vanwege deze onafhankelijkheid zijn (gast)schrijvers ook in staat om ongehinderd hun eigen mening te geven op diverse situaties en dit vanuit een persoonlijk (conservatief) liberale of andere politieke/levensovertuiging.

Alle Bloggers van De Ruiters van het Liberalisme schrijven op eigen titel en verder wordt de polemiek niet geschuwd.

Pieter op LinkedIn